Het ergste liedje

Gisteren hoorde ik het weer, het op afstand onnozelste reclameliedje dat er is. Het gaat zo:

Je kan er uren slijten, de parken zijn er groen.
Je kan er langs de grachten lopen,
dat zou je eigenlijk wel eens moeten doen.
Je bent er vogelvrij, omdat er alles kan
In elluk mensenhart daar vind je Amsterdam.

Het op klaaglijke toon gezongen liedje is onder een filmpje gemonteerd, en dat filmpje is juist wel aardig. Het bestaat uit filmfragmentjes uit de tijd dat het paard in Amsterdam nog emplooi vond als trekker van karren en er in de Jordaan nog accordeon werd gespeeld. Nu moet ik zeggen dat ik dergelijke beelden uit ons verre verleden altijd heel fascinerend vind, dus ik ben waarschijnlijk wat vooringenomen. De naam van de kaas is in elk beeld toegevoegd als bestond het merk toen al. Maar dat stoort lang zo erg niet als dat rare liedje. Kijk zelf maar (geluid uit!)

There will be blood

Why don’t I own this?" Dat is de vraag die de oliebaron met de grootst mogelijke nadruk stelt. Heeft hij geen recht op rijkdom? Werkt hij er niet hard voor soms? Daniel Plainview is een hardvochtig man. Het is uiteindelijk zelfs de vraag of dat wat uitingen van genegenheid lijken eigenlijk geen pogingen zijn te beschermen wat nog van pas kan komen.

Indringende film:

 

The Shins – Pink Bullets

I was just bony hands as cold as a winter pole
You held a warm stone out new flowing blood to hold
Oh what a contrast you were
To the brutes in the halls
My timid young fingers held a decent animal.

Over the ramparts you tossed
The scent of your skin and some foreign flowers
Tied to a brick
Sweet as a song
The years have been short but the days were long.

Cool of a temperate breeze from dark skies to wet grass
We fell in a field it seems now a thousand summers passed
When our kite lines first crossed
We tied them into knots
And to finally fly apart
We had to cut them off.

Since then it’s been a book you read in reverse
So you understand less as the pages turn
Or a movie so crass
And awkardly cast
That even I could be the star.

I don’t look back as much as a rule
And all this way before murder was cool
But your memory is here and I’d like it to stay
Warm light on a winter day.

Over the ramparts you tossed
The scent of your skin and some foreign flowers
Tied to a brick
Sweet as a song
The years have been short but the days go slowly by
Two loose kites falling from the sky
Drawn to the ground and an end to flight.

Beroemde dode

Hugo Claus is dood. Een beeldbepalend, of liever: taalbepalend schrijver voor Vlaanderen en het Nederlands (van zijn films was ik, voorzover ik ze gezien heb (en het een hangt met het ander samen) minder onder de indruk).

En dan.

Dan moet er over hem gesproken worden. Natuurlijk moet er over hem gesproken worden. Zouden wij niet spreken bij het sterven van een groot schrijver!? Over zijn leven, over zijn werk vooral.
Maar er wordt nu vooral over zijn sterven gepraat en over wat daar direct aan vooraf ging.

Ieder televisieprogramma dat ook maar enigszins aansluit bij de actualiteit praat over het sterven van Hugo Claus, het liefst met mensen die erbij zijn geweest en, als tweede keus, dat wel, met goede vrienden. Sommigen zijn de hele avond onder de pannen met hun verhaal.

Wanneer hebt u hem voor het laatst gesproken, hoe was hij de laatste dagen van zijn leven, wat heeft hij gedaan, hoe hebt u dat ervaren, wie waren erbij? De nieuwsgierigheid wordt ruimschoots gestild. Maar waarom moet ik eigenlijk weten dat hij nog naar de film is geweest met zijn vrouw (Paris) en dat er op die avond met vrienden zo gelachen is? Wat vertelt dat mij over de kunstenaar Hugo Claus?

Het meest bijzonder vind ik nog wel dat al die intimi er zo monter over praten. Er is er niet een die bij de herinnering aan dat dierbaar moment met die dierbare vriend eens vol schiet of zelfs maar hapert in zijn monterheid.

Een bank valt om. Of nee, toch niet…

De Amerikaanse zakenbank Bear Stearns raakte in problemen doordat hij te diep in te riskante hypotheken zit, kreeg miljardensteun van de Federale Banken (FED),  verloor desondanks op vrijdag de helft van zijn beurswaarde, en werd twee dagen later voor een fractie van die waarde overgenomen door JP Morgan, een andere zakenbank. Waarbij de staat het risico voor 30 miljard   dollar overneemt van JP Morgan.

We hebben het over de herauten van de vrije markt, degenen die de wereld rond gingen om te verkondigen dat de enige manier om een gezonde economie, welvaart en vrijheid te bereiken is, dat de overheid zich niet bemoeit met de markt, dat publieke bedrijven geprivatiseerd moeten worden en dat de tucht van de markt zal leiden tot het beste product tegen de laagste prijs.

Het product van Bear Stearns was onder meer hypotheken. Dit product werd onder meer verkocht aan mensen die uiteindelijk niet in staat bleken de aangegane verplichtingen na te komen. Het product werd bovendien zodanig verknipt, verpakt en doorgeplaatst naar andere financixc3xable instellingen dat nu, nu de kredietcrisis al maanden voortduurt, nog steeds niet duidelijk is waar de risico’s zich werkelijk bevinden. Zodat de hele sector als verlamd zit te wachten tot de wind gaat liggen en niemand nog iemand kan vertrouwen (als ik hem geld leen, is hij dan morgen nog wel in staat mij terug te betalen?)

Het is wel ironisch dat juist de verkondigers van de ideologie van de vrije markt als enigen immuun blijken te zijn voor haar konsekwenties. Er komt geen faillissement, er komt geen massaontslag, nee, de zaak wordt met miljarden uit de publieke portemonnee overeind gehouden. En natuurlijk kan dat ook niet anders. Want als deze bank valt vallen er meer en dan breekt de crisis echt door naar de rexc3xable economie, de economie waarmee wij gewone mensen dagelijks te maken hebben.
Maar voor de heren en dames van Bear Stearns moet het toch een koude douche zijn: gered door de overheid. Of zouden ze toch te cynisch zijn om zich daardoor van de wijs te laten brengen?