Een heikel grapje

Je hebt een aantal jaren voor de zaak gewerkt. Vandaag neem je afscheid, een nieuwe uitdaging roept. In de kantine heeft zich een dertigtal collega’s verzameld om afscheid van je te nemen. Er zijn bloemen, een toespraakje van de hoogste baas en ook kado’tjes.

“We hebben begrepen dat je graag een mp3-speler wilt hebben. We hebben geld ingezameld en hier is ‘ie!” Na de handdruk en de drie kussen open je het papier. Je ziet een ietwat plomp apparaatje; een fm-tunertje van een merk waarvan je nog nooit gehoord hebt.

Wat doe je?

“Leuk! Mooi!!”, zei zij.
Een korte stilte.
“En nu je echte reactie”, zei de gever.
“Hoezo? Wat is er?” vroeg ze, onzeker.

Dit radio’tje blijkt afkomstig van de Action. Prijs: € 2,95 of daaromtrent. Inclusief batterijen.

“En hier is het echte kado!”

Een 4Gb i-Pod.
Ja, dan kun je toch nog vrijuit blij zijn.

Advertisements

Plons!

Het was zover. De Papiermolen heeft de baden gevuld, tijd voor de eerste plons van 2006. Rustig aan begonnen, natuurlijk, na 6 maanden rust voor armen en schouders. Toch onderschatte ik mijn snelheid nog: het baantje rugslag eindigde met een luide bonk en een zeer hoofd.

Nu is er nog wel het probleem hoe een evenwicht te vinden tussen hardlopen en zwemmen. Net nu mijn actieradius groot genoeg is geworden om, zoals vandaag, langs het zonovergoten Hoornse meer te draven (waar het toch stil lijkt, ondanks het razen van de A28 ertegenover), nu moet ik loopkilometers gaan inleveren om zwemmeters te veroveren.
Dat wordt nog even zoeken.

Verdwijnhoeken

Voor het wonen in een kamer, nee een huis met hoeken ben ik eigenlijk helemaal niet geschikt.
Hoe gaat dat namelijk?

In de hoeken van woonkamer, keuken of hal bevindt zich vloeroppervlak dat vrijwel nooit wordt betreden. Daar kan ik dus even iets neerzetten zonder dat het direct in de weg staat. Dat is inderdaad een voordeel van hoeken.
Het nadeel is echter dat dergelijke spullen in korte tijd op geheimzinnige wijze uit mijn blikveld raken; ze zijn er nog wel, maar ik zie ze niet meer. Behalve af en toe, wanneer ik ze opzij moet zetten om ook daar te kunnen stofzuigen. En die spullen komen zodoende nooit meer uit hun hoek.

De toestand nu:
* in de woonkamer: een doos met oude afleveringen van het National Geographic magazine
* in de woonkamer: een tweedehandscomputer die nog steeds wacht op ingebruikneming
* in de hal: een oude friteuse die naar de kelder, of eigenlijk naar het verwijderingsdepot moet
* in de hal: twee versneden kartonnen dozen, verbruikt tijdens het knutselen met V
* in de keuken: twee in elkaar passende kartonnen dozen, gevuld met boodschappen in huis gekomen
* in de keuken: een nog niet volle vuilniszak, in afwachting van de aanschaf van een pedaalemmer

Ik heb een huis nodig zonder hoeken.

Het verzwijgen

Er was er weer een jarig, op de zaak. Dat gaat met koffie en gebak en gezellig samenzijn. Televisieprogramma’s zijn dan vaak het onderwerp van gesprek. Of liever: televisieshowprogramma’s en zeepopera’s . Of de boeken van Nicci French. Maar laat ik eerlijk zijn: iemand liet ook het woord ‘Verdonk’ vallen. En daar lag het, en we liepen er met een ruime boog omheen.

Een weblogger verklaarde haar voorkeur voor licht en luchtig. Daar is niets mis mee, maar samen met de tienvoudige en nadrukkelijke instemming in de reacties geeft het uitgangspunt naar mijn gevoel iets geforceerds: het mag niet alleen licht en luchtig zijn, het moet dat vooral ook blijven.

Ik hoorde een gesprek op de radio. Een wethouder uit Zeeland stelde plompverloren dat de mensen helemaal geen zin meer hebben in al die ‘grote thema’s’. Als ze maar weten dat stad en land goed bestuurd worden, dat vinden ze belangrijk, zei hij. En niemand sprak hem tegen, terwijl op die manier de bestaansreden van democratie wel erg gerelativeerd wordt. Zou het immers niet beter zijn het bestuur over te laten aan deskundigen? Alsof er zoiets als een waardevrije wereld bestaat!

Het lijkt alsof we liever niet meer willen weten dat we onderdeel uitmaken van een groter geheel. We houden ons uitputtend bezig met relationele kwesties en kunnen niet genoeg krijgen van vertier dat daarnaar verwijst. En voor een gesprek over hoe duur alles is en waar het dan toch nog een paar euro goedkoper te krijgen is, daarvoor zijn we wel te porren. In een van de rijkste landen ter wereld, Nederland, betaalt de overheid de burgers € 50,- , als tegemoetkoming voor de gestegen olieprijs.

Ons wereldbeeld verengt zich tot koopkracht en persoonlijke relaties.

Het nadrukkelijk zwijgen over ‘de grote thema’s’ , het ontwijken van het gesprek over de keuzes die met onze welvaart en ons welzijn samengaan, de cynicus zou kunnen beweren dat er een ‘ongewenst weten’ aan ten grondslag ligt.