Brief

Dag J.

Ik vermoed dat je op reis bent, of spoedig zult zijn. Hopelijk is het zo’n soort reisje waaraan je plezier beleeft. Ik bedacht juist vanmiddag dat er voor mij voorlopig niet veel vakantie in het verschiet ligt. Met Kerst op zaterdag en zondag en verwachte drukte op de zaak, zie ik het somber in, wat dat betreft.
Het zal dus van de weekeinden moeten komen, voorlopig. Komend weekeind wil ik naar Leeuwarden, waar de Noorderlichtexpositie zich dit jaar bevindt. De Arabische wereld door Arabische ogen, maar ook door westerse ogen.

Goodbey Lenin heb ik gezien. Gezien het gegeven, de moeder die nog niet moet weten dat de wereld op zijn kop is gezet, viel de film me wat tegen. ’t Was mooi, maar echt ontroeren deed het mij niet. Het was op een of andere manier een voor mij niet goede mengeling van ernst en humor, met voor wat dat laatste betreft als dieptepunt de neerstortende luxaflex met de naakte, van pijn rondspringende man. Een misplaatst moment van slapstick?

Othello, in de uitvoering door Toneelgroep Amsterdam, heeft mij wel erg ontroerd. Ik voelde mij even weer als een kind met mijn neiging tegen Othello te roepen: “luister niet naar hem, hij liegt”. Maar Othello luisterde wel naar Jago en zijn geluk met Desdemona verpulverde voor onze ogen tot er niet anders over was dan dood. De verwoestende kracht van jaloezie…

Wat Startrek betreft gaat mijn voorkeur tegenwoordig meer uit naar de grimmiger varianten: Soylent Green, Brazil, ExistenZ, dat soort films. Hoe te overleven in onze morsige toekomst. Wat trekt jou in de wereld van Captain Kirk? (Zie je, ik heb al een paar lichtingen ruimtereizigers gemist) Het bemanningslid dat figureert in je profiel, is dat een favoriet of een willekeurige representant? Of ben jij het zelf? Nee, in vermoed dat ik je op de onderste foto moet zoeken..

Groet,
Daedalus

De wereld door de verrekijk…

Ik zag het journaal en het ging over de vierde orkaan die over Florida raasde. De beelden die bij dit verhaal horen worden al vertrouwd. Zwiepende palmbomen langs een verlaten weg, trailerparken waar geen bewoonbare trailer meer te vinden is.
Terwijl ik hiernaar keek, vroeg ik me af of ze in Florida eigenlijk alleen maar wegen met palmbomen en trailerparken hebben. Ik merkte dat mijn beeld van Florida inmiddels flink bepaald is door de beelden die de orkanen de laatste 6 weken ons hebben opgeleverd. En vervolgens bedacht ik dat ik eigenlijk een heel beperkt beeld heb van heel veel plaatsen op de wereld, doordat het gevormd is door nieuwsberichten.
In Irak zie je op straat veel brandende auto’s met schreeuwende mensen eromheen; in Afrika wonen de mensen in stoffige vluchtelingenkampen, van huis verjaagd door kleine jongens met grote geweren; Nederlandse moskeexc3xabn zijn eigenlijk rekruteringspunten van El Qaeda; enzovoort.

Volgens heeft dit maar weinig te maken met de wereld waarin echte mensen leven. Dit soort vertekening helpt ook helemaal niet bij het oplossen van de problemen die er natuurlijk zijn. Misschien moeten we wat minder ‘nieuws’ voorgeschoteld krijgen en wat meer echte mensen leren kennen.

Uit de Tampa Tribune
A man taking a post-Hurricane Jeanne stroll early Sunday was electrocuted after coming into contact with a hanging power line in The Roads section of Miami. The victim was found dead near a bus bench at Southwest 29th Road and Third Avenue, said fire department spokesman Ignatius Carroll.
The man, believed to be in his 60s, had no identification.
Police said the man, probably curious to assess hurricane damage, was likely taking a stroll when he came across the power line. ”It appears as though he tried moving the wire away from the sidewalk,” said Lt. Bill Schwartz, a Miami police spokesman. “He probably grabbed ahold of [the line] and couldn’t let go.”

Another man was found dead Sunday after consuming a large amount of alcohol during a hurricane party, officials told The Associated Press.
Friends found the 60-year-old man lying in water after the house had flooded, said Gary Harrell, an investigator with the Sheriff’s Office.

Kindertheatertip

Weertje hxc3xa8?!
Ja, het was een mooie herfstdag, en wij gingen naar de schouwburg.
Wij? Ja, M. en ik. M. is 6 en mijn stiefdochter.
De schouwburg heeft ze nog niet eerder bezocht en ze is onder de indruk van het gebouw en van de drukte voor aanvang. De stoel is een beetje laag voor haar, we zitten tamelijk achteraan. Van op schoot gaat het beter. Zo knuffelig als vanmiddag is ze niet zo vaak.

Schudden tot het sneeuwt is een vrolijke voorstelling in een eenvoudig decor. Het verhaal komt wel wat moeilijk op gang: het begint met het verdwenen naambord van Juffrouw Bubbels, dan blijkt er stiekem van de taarten van Louis gesnoept te worden. Pas in derde instantie komen we bij de verhaallijn die echt de aandacht gaat krijgen: de verliefdheid van juffrouw Bubbels op de door Moto Rolie verzonnen Kapitein.
De inhoud is voor een 6-jarige net niet helemaal te volgen. Onderwerpen als onzekerheid, verliefdheid en ouder worden zijn natuurlijk ook best ingewikkeld, zelfs als je het zoals hier eenvoudig houdt. Maar er blijft genoeg over. De voorstelling wordt aangekondigd als zou hij geschikt zijn voor kinderen vanaf 4 jaar; dat lijkt me toch te jong.
Ondertussen wordt er veel en goed gezongen. Liedjes en arrangementen die met aandacht in elkaar zijn gezet.

Vijf kwartier is voor M. net iets te lang; ze krijgt dan ook heel erg dorst. Toch nog op tijd is het dan voorbij. We kopen de cd met liedjes, drinken nog een chocomel en fietsen in de namiddagzon weer naar huis.

M. vond het leuk, en ik ook.

http://www.schuddentothetsneeuwt.nl/

Droog

Zaterdagochtend.Het regent niet! Zover het oog reikt geen bui te bekennen. Voorzichtig schijnt zelfs de zon.Nick Cave bezingt de Carney (zie Carnivxc3 le).Straks naar de stad. Thee kopen en naar de bibliotheek, muziek lenen.

Carnivale

Heb ik je net laten weten dat ik The Sopranos zo’n mooi serie vind, (en Six Feet Under dan? Ja die ook) komen die verduvelde amerikanen met alweer een nieuwe serie, die, naar het zich laat aanzien (na 1 aflevering) ook nogal de moeite waard is:

De verwoestende kracht van jaloezie…

Gisteravond, donderdag, naar de schouwburg geweest. Shakespeares Othello, gespeeld door Toneelgroep Amsterdam.
Rij 3, stoel 16. Een betere plaats is er bijna niet.

Wat een schitterende uitvoering van dit prachtige toneelstuk! En tegelijk: hoe vreselijk te moeten zien hoe dit drama zich onherroepelijk voltrekt…

De verwoestende kracht van jaloezie.

Othello, de Moor/Turk, is geboren als slaaf en desondanks de belangrijkste generaal van het 17e eeuwse Venetixc3xab geworden. Een man die niet weet hoe om te gaan met het goede dat hem overkomt. Hij wint de liefde van adellijke Desdemona en trouwt met haar.

Jago is ongelukkig met zijn leven en wijt dat aan de anderen. Hij verdenkt Othello er van zijn vrouw verleid te hebben en meent een promotie gemist te hebben door vriendjespolitiek. Een man voor wie alles slecht is, die pas gelukkig is als hij dat heeft kunnen bewijzen. Hij haat Othello.

Geleidelijk vergiftigt hij de geest van Othello met zijn jaloezie. Hij manipuleert en weet het zover te brengen dat Othello alleen hem nog als eerlijk beschouwd. Pas wanneer Othello de volstrekt oprechte Desdemona gedood heeft, ontdekt hij dat hij bedrogen is, en doodt ook zichzelf.

Het stuk werd zo goed gespeeld, dat het haast echt werd. Ik kreeg de neiging Othello te waarschuwen voor de woorden van Jago, te roepen: hij liegt!

Tijdens de ovatie liepen de tranen me over de wangen. Deze twee mensen, Othello en Desdemona, zo gelukkig met elkaar, en dat geluk verwoest door jaloezie…

Barre tochten…

Zoals de meeste mensen, woon ik hier en werk ik daar. Om daar te komen stap ik hier op mijn fiets en rijd de stad uit. Langs het kanaal, de A28 ligt links, tot bij de witte molen. Dan rechts af over het water. In de zomer moet ik wel eens wachten; het bruggetje is dan open om plezierbootjes door te laten. Of Catharina, een stevige aak uit Coevorden). Nog een stukje door de Lappenvoorderpolder en dan het bos en ik ben daar. Het is dan ruim 35 minuten later.

Een mooi tochtje, meestal, al vind ik dat ik te vaak wind tegen heb. Nee, dat verbeeld ik mij niet. Ik ben op de golfjes (soms: de golven) in het kanaal gaan letten. Zij gaan meestal juist de andere kant op. En ’s middags terug. Dan is de wind gedraaid.
Maar deze zomer was het anders. Wat heb ik vaak dat vervelende regenpak aan moeten trekken. Behalve tijdens de hittegolf van begin augustus natuurlijk, toen was ik namelijk op vakantie.

En de laatste dagen is het helemaal bar en boos. Wanneer je, zoals ik dus, meestal wind tegen hebt en het gaat zo’n beetje stormen en ook regenen, dan voel je je tussen een paar verwensingen door bijna een held, vechtend met de elementen. Eerlijk gezegd heb ik er niet altijd oog voor, maar er komen toch ook prachtige luchten voorbij waaien.

Over een paar weken gaat mijn afdeling verhuizen. Daarna zal ik van hier naar daar niet veel last meer hebben van het weer. Wat kan me tijdens een fietstochtje van 1 xc2xbc minuut nou nog gebeuren? Al weet je het met die klimaatverandering natuurlijk nooit.

Emmy's voor de Soprano's

Vaak, nee meestal, vraag ik mij af wat de mensen aan de overkant van de oceaan, noem ze amerikanen, bezielt. Er is haast geen onderwerp te bedenken of ze blijken er Ideexc3xabn over te hebben die mij met minstens een gevoel van verwondering achterlaten. Wapens, democratie, religie, voeding, film…
Maar er zijn ook momenten waarop ik mij realiseer dat er toch iets gemeenschappelijks moet zijn tussen hen en mij. Bijvoorbeeld wanneer ik prachtige televisie zie als in Six Feet Under, of The Soprano’s. En plotseling lijkt het dan alsof dat gemeenschappelijke veel groter moet zijn dan ik altijd heb gedacht; dan krijgen de Soprano’s ineens allerlei Emmy awards, vanwege beste televisieserie, beste acteur/actrice, en nog een paar bestes.
En het is toch ook een prachtige serie…

Verwarrend eigenlijk…

Het verstoorde mierennest

Ergens in mijn tienerjaren, en dat is best lang geleden, las ik het boek ‘Het verstoorde mierennest’, geschreven door Kees van Bruggen. Het is het verhaal van een mijnwerker die diep in zijn mijngang plotseling merkt dat het stil is om hem heen. Hij verliest het bewustzijn, komt uren later weer bij kennis om te moeten ontdekken dat de rest van zijn wereld de ramp niet overleeft heeft. Niet alleen in de mijn is iedereen dood, ook boven vindt hij alleen nog doden, waaronder zijn vrouw en twee kinderen. De aarde is door de giftige staart van een komeet gevlogen.

Alles dat ademde is dood, hij is alleen op de wereld…

Een fascinerend idee, vond ik het, en ik fantaseerde regelmatig over hoe het zou zijn als het mij zou overkomen. Over de eenzaamheid dacht ik, die je zou voelen wanneer je de enige levende mens op de hele wereld zou zijn. Maar vooral fantaseerde ik over wat je in dat geval zou moeten doen om in leven te blijven (ervan uitgaande dat je dat dan nog zou willen).
Veel dingen die voor ons volstrekt vanzelfsprekend zijn, zouden abrupt verdwenen zijn: gas, elektriciteit, en daarmee licht en warmte. Heel veel voedingsmiddelen zouden al snel niet meer beschikbaar zijn: groente, zuivel, vlees en brood. Met ingeblikte, vacuum verpakte of gesteriliseerde voedingsmiddelen zou je nog wel een jaar vooruit kunnen. Maar om tegen die tijd weer over groente te beschikken zou je snel moeten beginnen met een soort landbouw. Veeteelt zou voor altijd verleden tijd zijn, natuurlijk. Exit lekkere toetjes…

De wegen zouden waarschijnlijk vrijwel onbegaanbaar zijn: al het rijdende verkeer zou immers verongelukt zijn.

(Gisteravond zag ik ‘La Mala Educación’, van Pedro Almodóvar. In deze film komt een krantenartikeltje voor waarin melding wordt gemaakt van een motorrijder die al rijdend op zijn motorfiets in La Mancha bevroor. Na 60 kilometer probeerde een politiepatrouille hem aan te houden, maar hij reageerde niet op hun stopsignalen. Pas toen kregen zij in de gaten dat er iets erg mis was)

En zou ik hier in Nederland blijven? Waarschijnlijk niet. Op zoek gaan naar andere overlevenden? De mijnwerker uit het boek vindt toch nog iemand: een jonge vrouw.
Ik stelde me voor: één vrouw en ik, samen nog over. Ertoe veroordeeld elkaars redders uit de eenzaamheid te zijn. En voor de keuze de mensheid voort te laten bestaan of niet.

Sinds twee jaar fiets ik ruim een half uur naar mijn werk op en neer, voornamelijk buiten de stad. Ik merkte dat het gedachte-experiment van het verstoorde mierennest mij geregeld weer te binnen schoot. Ik werd ook weer nieuwsgierig naar het boek en besloot het via internet op te sporen. Dat bleek heel gemakkelijk. Twee weken later lag het in mijn brievenbus, mij toegezonden door De Stille Kracht, een antiquarische boekhandel in Oostende.


Het is een 13e druk uit 1934, destijds gekocht door E. van Thielen, staat nog op het schutblad. Het ziet er precies zo uit als ik het mij herinner. Wat ik mij niet herinnerde was de oude spelling: tusschen den zoo’s een neens ligt de automobilenhandelaar…Daaraan ben je dan ook al weer vlug gewend.

Ik ga het weer lezen!

Citaat

Wie in vrijheid wil leven moet zorgen dat hij of zij zich niet tot object laat maken. Maar dat gebeurt voortdurend, namelijk in de blik van de ander. In die blik word ik geobjectiveerd. De ander komt mij tegen, ziet mij en karakteriseert mij. En zo krijg ik een wezen. Ik ben dan een iets. De ander domineert onze identiteit en maakt ons leven op die manier tot hel.

Jean Paul Sartre