Minder lijk ik op…

(in volgorde van afnemende gelijkenis)

Jeff GoldblumRonald ReaganWole SoyinkaJames EllroyStefan RaabBill Gatesen,het wordt nog erger…onze eigen Jan Peter..

Waarmee het failliet van de computertechnologie in het algemeen en de gezichtsherkenning in het bijzonder (doen ze daar op Schiphol ook niet aan?) wel afdoende is aangetoond, dunkt mij…

Harry S. Truman en ik

Het www biedt veel vermaak, zo ook hier

Nu kan ook vermaak je soms rauw op je dak vallen, zoals in dit geval. Van de 2500 ‘celebrities’ uit de database kiest de computer Harry Truman als degene waarop ik het meest lijk. Dank u.

Ik hoop dat je jezelf ook zult laten vergelijken. Dat is waarschijnlijk de enige manier om de uitkomst van mijn gelijkenis enigszins te relativeren.

Nou, op wie lijk jij?

Tony Chocolonely

Vanaf morgen is er in Nederland ‘slaafvrije’ chocolade te koop. Dat schijnt heel bijzonder te zijn (en dat blijft het ook wel: er zijn maar een paar verkooppunten: de Shaky’s kiosken op stations). De bekende chocoladeproducenten kunnen namelijk niet garanderen dat bij de productie van door hen gebruikte cacaobonen geen slavenarbeid is toegepast. Dat is nogal wat, vind ik.

Zie ook:

Wat zit daar eigenlijk in?

Behalve op de groentenafdeling vind je in de supermarkt eigenlijk alleen nog producten uit de fabriek. Food of non-food, ambachtelijkheid komt er niet meer aan te pas. Dat kan ook nauwelijks meer: we zijn met zovelen en we betalen geen cent te veel.
Toch willen we kennelijk heel graag geloven dat ons voedsel op ambachtelijke wijze voor ons bereid wordt. Het komt niet zo heel vaak voor, maar xc3¡ls ons in een reclameboodschap iets getoond wordt van het productieproces, zien we altijd iets leuk kleinschaligs. Er is nog geen bierbrouwer geweest die in zijn reclamespotje heeft laten zien hoe trots hij is op zijn computergestuurde brouwerij. En over de nieuwe ijssmaak wordt gekissebist door een groepje middelbare mannen, zolang ze tenminste niet van de wijs raken door de nieuwe stagiaire.

In werkelijkheid eten we allemaal uit de fabriek. Gevolg is dat de afstand tussen productie en consumptie veel groter is geworden en het ook veel langer duurt voordat margarine, koek of rundervinkje ons bereikt heeft. En dat voedingsmiddelen veel meer tijd hebben om oud te worden of zelfs te bederven. Ons voedsel bevat dan ook ingredixc3xabnten die er op zich niets mee te maken hebben, maar er wel voor zorgen dat het eten ons bereikt in de toestand die wij verwachten. Ook zijn er steeds meer producten die simpelweg niet bestonden voordat de fabriek zich ermee ging bemoeien.

Zo kwam Campina nog niet zo lang geleden met Valess, bereid uit zuivel en bedoeld als ‘lekkere en verantwoorde variatie op vlees’. Met een dochter van 14 die het vegetarisme aanhangt trekt zo’n product mijn aandacht natuurlijk. Maar wat zit daar nou allemaal in?

Magere melk
Verdikkingsmiddelen (E 401 – natriumalginaat, natuurlijk verdikkingsmiddel; E 461 – methylcellulose, semi-synthetisch verdikkingsmiddel; E 509 – calciumchloride, sequestreermiddel (metaalbinder))
Zonnebloemolie
Aroma
Voedingszuur (E 326 – kalium lactate, voedingszuur, buffer; E 452 – polyfosfaten, zouten van fosforzuur)
Kippenei-eiwit
Meel (rijst, maxc3xafs)
Maxc3xafsdextrose, zetmeel

De zogenaamde E-nummers hebben niet zo’n goede naam, maar volgens de universiteit van Wageningen is bovenstaand vijftal althans zonder gevaar voor de eter.

Een vrij onnozele vergissing

Heel bekend waren we inderdaad niet met Ane brun, maar dat we ons zo zouden vergissen…

De Oosterpoort, kleine zaal, even over half negen. Op het podium staan een vleugel, een stoel met iets wat wel een miniharmoniumpje zal zijn, twee gitaren en een aantal zangmicrofoons. Hier gaat een bandje spelen, zou je zeggen.
De lichten doven, de spot gaat aan en vangt een vrouw in een a-modische jurk (my mother’s wedding-dress) die naar de vleugel loopt. Is dat Ane Brun? zeggen wij tegen elkaar in het welkomstapplaus. Zeker zijn we er allerminst van, maar er is geen voorprogramma aangekondigd. Maar ze lijkt toch helemaal niet op de foto op het cd-hoesje?!

De vrouw speelt goed piano en zingt haar puntige liedjes met humor, maar het klinkt toch niet helemaal zoals wij verwacht hadden. Na zes of zeven liedjes verdwijnt ze in de coulissen. Hxc3xa8, nu al pauze? Na de pauze komt ze natuurlijk terug met de band, denken wij.

We zitten weer, de lichten gaan weer uit en er verschijnt een andere vrouw op het podium. Even denk ik nog dat het een vrouwelijk bandlid is, dan pas dringt plotseling tot ons door dat we nu pas Ane Brun voor ons hebben. De mensen naast ons blijken dezelfde vergissing gemaakt te hebben, gelukkig. Dat niet alleen wij zo onwetend waren…

Prachtig concert, trouwens.
En die eerste vrouw bleek Ellekari Larsson te zijn, gewoonlijk lid van The Tiny.

Het weer bij ons

De verwachting was onstuimig, maar toen ik ontwaakte hoorde ik vooral de stilte.

Het journaal opende met omgewaaide vrachtauto’s en rondvliegende daken en sneeuw op de wegen. Ik keek uit het raam en zag een grijze ochtend, bladstil en zonder neerslag in welke vorm dan ook.

Het hoge noorden…

22 november 1990

Die, sloot verlaten, in de hemel
uit vissen meende te moeten gaan,

ving het vuur, hing, maanden nog, aan
een hoogspanningskabel te waaien,
steeds rafeliger en valer.

Was eindelijk zo mooi versleten,
als was hij nooit reiger geweest.

Toen kon ik me weer vergeten.

Anton Korteweg

Onverwachte, doch welkome herinneringen

Wanneer ik met iets bezig ben waarbij ik mijn hersens gerust de teugels kan laten, gebeurt het me regelmatig dat er zo opeens een herinnering opduikt die geen enkel verband houdt met het gedachteloos handelen waarmee ik bezig ben.

Proust schreef over de herinnering die wordt opgeroepen door de combinatie van een Madeleine met een kopje kamillethee. Dat soort herinnering is terug te voeren op het effect dat een geur kan hebben op het geheugen. Voor zover ik kan nagaan werkt het niet zo met de herinneringen waarover ik het hier heb. Het zou mij althans verbazen als bijvoorbeeld afwassen of onder de douche staan telkens heel verschillende beelden zou oproepen

Het is altijd een herinnering aan een bepaalde plaats en dat is vrijwel altijd een plek waar ik lang geleden eens was. Er gebeurt niets, het is alsof mij onverwacht een foto wordt voorgehouden. Er is dus ook niet een voorval aan die plaats verbonden waarvan ik me voor kan stellen dat die indruk heeft gemaakt. Het gaat niet gepaard met een emotie, het is gewoon een grazig pad naar een riviertje, of een straatje in een dorp, dat mij plotseling heel helder voor ogen staat.

Google, Yahoo, Cisco

Met de komst van het world wide web, noem het internet, brak de grote vrijheid dan eindelijk uit. Niemand hoefde meer afhankelijk te zijn van overheden of mediaconcerns als het om de waarheid over gebeurtenissen in de wereld ging. We konden nu immers allemaal onze eigen waarheid op het internet kwijt, voor iedereen te lezen?!

Maar degenen die de waarheid liever gecontroleerd verspreid zien worden, laten zich door dat virtuele gat natuurlijk niet vangen. Reporters without Borders publiceerde een lijst van 15 landen die het meest actief zijn als het over controle van internet gaat. Het verbaast niet op die lijst landen als Noord-Korea, China, Saudi-Arabixc3xab, Cuba en Iran terug te vinden. Wat mij toch weer verbaast, en dat is een understatement, is (in de krant) te lezen waar zij de benodigde technologie vandaan halen.
Bedrijven die zich ‘bij ons’ profileren als waarborgers van de vrijheid informatie te vinden en te verspreiden, bieden ‘bij hun’ hun diensten aan om die vrijheid juist te beperken.
Google, Yahoo, Cisco, waar zouden we zonder hen zijn?

Nee, geld stinkt niet…