De hond van Guillermo Vargas Habacuc

Van Jeanet kreeg ik deze link toegestuurd.

Wat is er aan de hand? Een kunstenaar haalt in Managua een hond van de straat, legt hem in de Cxc3xb3dice Gallery aan een lijntje, zegt de bezoekers dat zij alleen mogen kijken en wacht af wat er gebeurt.

Er ontstond een storm van verontwaardiging op heel veel plaatsten op internet en er buiten. Youtube, blogspot, krantensites, overal wordt met afgrijzen getoond en beschreven hoe de hond zonder voedsel of water aan die lijn geklonken bleef tot de dood erop volgde. Bijna twee en een half miljoen mensen ondertekenden de petitie waarin wordt geeist dat Habacuc dit kunstwerk met hond niet nog eens zal tentoonstellen, tijdens la Bienal Centroamericana Honduras 2008.

En de bezoekers van de tentoonstelling? Zij stonden erbij en keken ernaar.

Is dit werkelijk zo gebeurt, of toch niet?

Guillermo Vargas Habacuc heeft in ieder geval een paar interessante fenomenen zichtbaar gemaakt.

  1. de bezoekers van de tentoonstelling hadden zoveel ontzag voor De Kunstenaar / Het Kunstwerk dat er niet een was die durfde in te grijpen, bijvoorbeeld door het touwtje waaraan de hond vast zat los te maken of door de hond eten te geven.
  2. internet vertoont meer overeenkomsten met de dorpspomp dan met serieuze nieuwsmedia: iedereen praat iedereen na, wat waar is speelt hoegenaamd geen rol.
  3. in een wereld waar iedere paar seconden een kind van honger sterft, wij allemaal dit weten en het toch blijft gebeuren, in die wereld kan de dood van een hond mensen dan toch tot razernij brengen.

Waar of niet waar, het verhaal van de kunstenaar en de hond houdt ons dus in ieder geval een vrij donkere spiegel voor.

Dezelfde namiddag

Fluitekruid

Het loopt tegen vijven als ik over de Hoornse dijk richting Stad draaf. Maar niet te snel; het is een warme dag. De zon schittert in het water, het fluitekruid hult de smalle weg in een wolk van zoet. Dan kwaakt ook nog een kikker, links van mij. Ik zie hoe zijn achterpoten hem schokkend door het water duwen. Een tegemoetkomende fietser glimlacht. Vogels.

Vanzelfsprekende rust en vredigheid lijken op aarde te zijn neergedaald.

Dit is dezelfde namiddag als die in Bergen, Algiers en Lagos. En toch ook niet.

Mijn C139 is een bikkel

MotorolaVoor ik uit hardlopen ging stopte ik nog even, ietwat gehaast, een was in de machine. Drie straten later zag ik een klok die beweerde dat het twaalf voor half vijf was. Zo laat al? dacht ik, en omdat mijn C139 ook mijn klok is dacht ik heel even hem ter controle tevoorschijn te kunnen halen. Maar hardlopend heb ik hem natuurlijk niet bij mij. Wel was deze impuls genoeg om mij te doen beseffen dat die zwarte dondersteen nog in de zak zat van de broek die ik acht minuten geleden had uitgetrokken en vijf minuten geleden in de wasmachine had gestopt.

Rechtsomkeerd, en vlug wat!

Drijfnat was alles al en het water zat duidelijk zichtbaar ook al in het beeldschermpje. En de knoppen brachten niets meer teweeg. Wringen gaat niet met zo’n apparaatje, maar het water eruit slingeren had wel enig resultaat.  En dan maar in de zon leggen, accu eruit, en afwachten.

Een dag later,  er zat nog leven in had ik inmiddels vastgesteld, maar ik moest hem in slaap houden tot de laatste condens van zijn raampje verdwenen was, een dag later dus lag hij op de rand van het balkonhek in de zon toen ik weer een was op ging hangen (zulk weer als wij nu beleven noodt immers tot eindeloos wassen). Een klein tikje met mijn elleboog was voldoende om de herstellende drenkeling ook nog eens drie verdiepingen naar beneden te doen storten, helemaal tot op het gras van de benedenbuurvrouw. Het OM zou dit vast hebben uitgelegd als poging tot moord (een als getuige-deskundige opgeroepen statisticus zou zeker vaststellen dat de kans dat je twee maal zoiets stoms doet zo klein is dat we die mogelijkheid gerust kunnen uitsluiten), maar ik verwenste mijzelf om zoveel stommiteit en haastte mij naar beneden.

En verdomd, hier ligt hij nu naast mij, alive and kicking!