Close reading

Een Belg stelde Google de vraag: wat zijn horrorfilms?.

En wat vond Google het beste antwoord? Mijn logje over de familiedag.

Een inspirerend voorbeeld van close reading…

Advertisements

Spijt

Ik had het kunnen weten. Nee, ik wist het. En toch kocht ik een pot chocoladepasta. Voor de kinderen, voor op brood.
Nu is de pot al voor driekwart leeg, en er is nog geen boterham mee belegd.

Zelfs de Romatomaat

Doordat de kweker erin geslaagd was, zelfs zonder genetische manipulatie, de smaak van tomaat vrijwel geheel uit de gelijknamige vrucht weg te kweken, werden wij verblijd met de Trostomaat

en, iets later,
de Romatomaat.

Ik kan mij herinneren dat Romatomaten inderdaad heel lekker smaakten. Bijvoorbeeld als je ze kocht in Italixc3xab, maar ook wel in een Nederlandse winkel. Zo ontstond de gewoonte geen gewone tomaten te kopen, maar deze lekkerder variant. En een gewoonte sust je in slaap.

Vandaag kocht ik weer een bakje. Tijdens het snijden voor de salade stopte ik een stukje in mijn mond, en het duurde even voor mij opviel dat deze smaak, of liever: dit gebrek aan smaak, mij bekend voorkwam. En warempel! Onze kwekers zijn er weer in geslaagd een smakeloze tomaat te produceren, maar nu met die typische, en tot vandaag misleidende, ei-vorm.

Richting Lonsdale?

De eerste keer dat ik het hoorde lachte ik er nog om. Er was wat rumoer op straat, wat mensen die wat harder spraken dan strikt noodzakelijk, en zij, de 14 jarige, liep naar het raam: “wat zijn dat nu weer voor negers”.

Inmiddels wil zij ons doen geloven dat het alleen maar grappig bedoeld is. Turken, negers (een benaming die je dacht ik niet zo vaak meer hoort) en Marokkanen, ze komen op niet ter zake doende manieren ter sprake en nooit als positieve associatie. Het stelt dus niets voor. Het is een manier van praten die bij sommigen op school gangbaar is. Maar zonder bijbedoeling dus.

Het gesprek hierover blijkt moeilijk te voeren. Hoe meer je dit soort taalgebruik ter discussie wilt stellen, des te minder wil zij het erover hebben. Rest niet veel anders dan: ik wil het hier niet horen…

En ineens blijkt er ook een Lonsdaletrui in de garderobe. Gewoon omdat het een mooie trui is, natuurlijk.

Vraagsturing

De regering Balkenende blijft erbij: dxc3xa9 panacee voor alle kwalen waaraan Nederland lijdt, en dxc3¡t Nederland aan al die kwalen lijdt wordt gepresenteerd als vaststaand feit waarover geen discussie nodig is, dxc3xa9 panacee is vraagsturing.

Nu is vraagsturing een begrip dat op velerlei wijze is uit te leggen en in te vullen. Maar ook hier brengen Balkenende c.s. de eigen interpretatie als was het de enig mogelijke. Die interpretatie houdt in dat de burger zijn verantwoordelijkheid moet nemen en zijn eigen keuzes moet maken. Tegelijkertijd wordt het burger en aanbieder onmogelijk gemaakt direct met elkaar in de slag te gaan. Tussen vraag en aanbod wordt bijvoorbeeld een ziektekostenverzekeraar geschoven.

Dat de individuele burger niet bij machte zal zijn op gelijke voet te onderhandelen met ziekenhuis en medici wil ik graag aannemen. Maar dat je de vraag naar optimale medische behandeling gelijk kunt stellen aan de vraag naar optimale verzekering tegen de kosten van die behandeling, dat is een veronderstelling waarin ik niet geloof. De bestaansreden van een verzekeringsmaatschappij is immers winst maken en de bedoeling van een medische behandeling is beter worden, en dat kan flink in de papieren lopen.

De vraag is derhalve: hoe slaagt het kabinet, met de samenstellende partijen, erin haar al te simpele redeneringen zo consequent als doortimmerd denkwerk te blijven beschouwen?

Herfstzwemmen (hoogdravend)

Omdat ik het prachtige nazomerweer toch niet alleen vanachter een kantoorvenster wilde beleven, en aangezien collega’tje de tintelende frisheid van het open raam hardnekkig als kou blijft interpreteren, nam ik vrijdag vrij.

Ontbijt op mijn balkon, wat onwennig zonder krant (dat is het nadeel van een weekendabonnement) maar wel met Secretum van Monaldi & Sorti, een prettig boek voor dergelijke ontspannen uren. Daarna koffie, nog steeds op het balkon, en toen vroeg in de middag naar de Papiermolen.

Het zonlicht onduleerde* sprankelend over de lenteblauwe bodem, het was toch niet druk ( 21xc2xba C was het nochtans) en ik laveerde ontspannen heen en weer. En daar was het. Iets rechts van mij, een centimeter of 30 onder het wateroppervlak, kalm zwevend en schitterend als een scherf zonlicht: het herfstblad.

* ziezo, heb ik dat woord ook eens kunnen gebruiken.

22 september 1990

In de trein

Terwijl ik mijn ochtendblad
openvouw gaat een jonge
vrouw met een jonge takshond
tegenover mij zitten

het dier reist voor het eerst,
is nerveus, scheurt snel mijn
krant aan snippers, klimt op
het klaptafeltje, bijt in mijn

hand, bijt in mijn pakje
sigaretten, en legt zo de
basis voor een gesprek over
dieren (die van lieverlee

mensen worden) dat duurt tot
Den Haag-Laan van Nieuw Oost-
indixc3xab, want daar stapt de jonge
vrouw met de jonge hond uit.

Bert Voeten