Oud in de SuperU

Franse super supermarkten zijn leuk, doordat ze zoveel meer verkopen dan Nederlandse supermarkten, soms in vormen waarvan ik althans opkijk. Wie verwacht bijvoorbeeld roomkaas, fromage frais, in het soort emmer waarin wij muurverf kopen? Terwijl je juist tevergeefs zoekt naar een liter yoghurt; alle yoghurt, en er zijn heel veel varianten, gaat in zo'n klein eenpersoons bakje.

Wij waren dus in een SuperU beland en zochten verse melk. Het SuperU meisje wist het zeker, dat zouden we ginds vinden, naast de crxc3xa8me fraiche. Wij lieten ons winkelwagentje achter en onderzochten het hele koelvak waarnaar zij ons verwezen had. Tevergeefs.

En toen was ons winkelwagentje verdwenen. Niet begrijpend keken wij elkaar aan; hier stond het toch? Of heb jij..? Zo'n SuperU is vooral groot als je je wagentje kwijt bent. Tenslotte liep ik langs de lange rij kassa's en hxc3xa9, was dat niet ons wagentje? Een oud echtpaar was druk doende onze boodschappen op de lopende band te zetten. Het begon de oude dame net op te vallen dat er van alles bij zat wat niet op haar boodschappenlijstje stond. O o, excusez! kwinkeleerde ze. En er waren ook al boodschappen gescand en die moesten natuurlijk weer ontscand. Gelukkig was de caissixc3xa8res er een van het vriendelijke soort.

Even later troffen wij de dame weer in de winkel, nu op zoek naar haar eigen boodschappen. En zo'n SuperU heeft vele gangpaden. Dat wagentje staat vast op de plaats waar het onze verdween, dacht ik. Gelukkig was dat zo.

Advertisements

Harde hakken

In museum Belvxc3xa9dxc3xa8re zagen wij schilderijen van Noord-Nederlandse kunstenaars.xc2 Een leuke, afwisselende tentoonstelling in een eenvoudig doch mooi museum.xc2 Tussen de andere bezoekers – ouder, cultureel, welvarend – voelden wij ons wel een beetje als vreemde eenden, maar misschien zou het verschil dat wij voelden de neutrale buitenstaander helemaal niet opvallen.

En er was ook een mevrouw op hakken. Nu hadden alle bezoekers, ook wij zelf, natuurlijk schoenen aan met hakken, maar deze mevrouw droeg schoenen met stevige houten hakken die luid en duidelijk van zich lieten horen. De tentoonstelling nodigde bovendien uit tot heen en weer lopen; alles hing door elkaar, zeg maar. De draagster van deze hard gehakte schoenen deed dat zonder enige schroom, waardoor ze mij het kijken haast onmogelijk maakte. En dat lag toch niet helemaal aan mij, ook lief W had last van de luid paraderendexc2 hakken.

Zouden andere bezoekers er ook door gehinderd zijn? En zou zo’n vrouw zelf niet ergens het gevoel hebben gehad dat zij haar aanwezigheid wel erg op de voorgrond plaatste?