Oud in de SuperU

Franse super supermarkten zijn leuk, doordat ze zoveel meer verkopen dan Nederlandse supermarkten, soms in vormen waarvan ik althans opkijk. Wie verwacht bijvoorbeeld roomkaas, fromage frais, in het soort emmer waarin wij muurverf kopen? Terwijl je juist tevergeefs zoekt naar een liter yoghurt; alle yoghurt, en er zijn heel veel varianten, gaat in zo'n klein eenpersoons bakje.

Wij waren dus in een SuperU beland en zochten verse melk. Het SuperU meisje wist het zeker, dat zouden we ginds vinden, naast de crxc3xa8me fraiche. Wij lieten ons winkelwagentje achter en onderzochten het hele koelvak waarnaar zij ons verwezen had. Tevergeefs.

En toen was ons winkelwagentje verdwenen. Niet begrijpend keken wij elkaar aan; hier stond het toch? Of heb jij..? Zo'n SuperU is vooral groot als je je wagentje kwijt bent. Tenslotte liep ik langs de lange rij kassa's en hxc3xa9, was dat niet ons wagentje? Een oud echtpaar was druk doende onze boodschappen op de lopende band te zetten. Het begon de oude dame net op te vallen dat er van alles bij zat wat niet op haar boodschappenlijstje stond. O o, excusez! kwinkeleerde ze. En er waren ook al boodschappen gescand en die moesten natuurlijk weer ontscand. Gelukkig was de caissixc3xa8res er een van het vriendelijke soort.

Even later troffen wij de dame weer in de winkel, nu op zoek naar haar eigen boodschappen. En zo'n SuperU heeft vele gangpaden. Dat wagentje staat vast op de plaats waar het onze verdween, dacht ik. Gelukkig was dat zo.

Advertisements

Winterreis

Ik kende het wel, van televisie: de stationshal van Utrecht cs volmensen die verder willen, meestal naar huis, maar dat niet kunnen omdat’het treinverkeer gestremd is’. En nu ben ik er zelf bij geweest. Deinformatieborden zeggen niets, de informatiemedewerkers weten niets ende omroepinstallatie biedt ons ter compensatie gratis koffie en theeaan. En vertelt dat we beter niet met de trein kunnen reizen aangezienhet helemaal niet zeker is dat we onze bestemming zullen bereiken.
De menigte is gelijkmatig over de ruimte verdeeld, er wordtgetelefoneerd. Plots wordt omgeroepen dat van spoor 4 een stoptrein zalvertrekken in de richting … Voor de meesten is dat eenteleurstelling, maar van her en der haasten mensen zich naar het perronvan belofte. Voor mij werd dat perron 1, met een stoptrein naar Zwolle.En iets dergelijks had ik al meegemaakt in Haarlem en Amsterdam, waarik een uur zat te lezen (Tikoes)in een trein die uiteindelijk toch niet wilde vertrekken. Je begrijptdat mijn thuisreis wat langer duurde dan voorzien en gewenst en dat ikniet in Laren ben geweest voor de andere helft van de Mauvetentoonstelling. Daardoor ben ik heel wat schapen misgelopen.

Grappig relativerend verhaal over de schapen van Mauve. Zijnschilderijen met kuddetje, het waren zelden meer dan 37 schapen volgensmij, en hoeder werdendestijds voor de Amerikaanse markt ingedeeld in twee categoriexc3xabn: sheepcoming en sheep going. Waarbij een schilderij uit de eerste groep toch wel wat duurder uitkwam dan een waarop de schapen naar de kijker toe liepen.

Ik mis het een en ander…

Ik heb mijn stad nog niet verlaten of er gebeuren allerlei enerverende dingen. Meer dan twintig centimeter sneeuw, een stroomstoring en ook nog Het Glazen Huis (dat onder deze omstandigheden al bijna Het Behouden Huis mag heten). Maar dat laatste werd natuurlijk ruim van tevoren aangekondigd en was ook helemaal geen reden om thuis te blijven. Het is een zeer eigentijds fenomeen, dat Huis van Glas. Het goede doen als evenement, het goede doel als marketinginstrument. Lees maar wat Dirk Nijdam van Marketing Groningen erover zegt (in de VK):

"De betrokkenheid en sociale cohesie zijn hartverwarmend. De komst van het Glazen Huis gaat Groningen   goed doen. Vorig jaar, toen het in Breda stond, kwamen er   200 duizend mensen op af. Groningen heeft meer een regiofunctie dan Breda,   dus ik denk dat we dat minstens gaan evenaren."

Voor de goede orde: het gaat erom geld in te zamelen voor malariabestrijding. "Jouw plaat tegen malaria. Net wat de wereld nodig heeft". Zoiets.

Stad_en_glazen_huis

Paddenstoelentocht

Op het moment dat ik bij Zuidlaren uitde bus stapte rook ik het: de paddenstoelentocht. Ruim 45 jaargeleden gingen we in de herfst met de klas naar het bos. En dievochtige geur van stervende zomer, verterend blad, rottend hout,paddenstoelen, wekt nog altijd een aangenaam gevoel. Vandaag waren ergeen klasgenootjes, plukte ik geen paddenstoelen (wat ook niet meermag) en was er geen prinses die bevrijd wilde worden. Vooral datlaatste is natuurlijk jammer.

Voorbij Gasteren, onderweg naar Balloo,werd het stil. Niet dat door mensen voortgebracht geluid de hele tijdontbrak, maar toch wel voor langere periodes dan je in Nederlandgemiddeld mag verwachten. En als de helikopter nooit was uitgevondenwas het nog stiller gebleven.

Bomengroep_balloerveld

Een erg aardige trambestuurder

We verlaten het museum, de avond is juist gevallen. We onderbreken onze overwegingen wat nu te doen als we op de halte de tram zien staan. Het stoplicht verderop stuurt nog een rij auto’s tussen ons en lijn 17 door, toch bereiken we op tijd de achterste deuren. Het is vol hierbinnen, van alle kanten pingen de stripstempelautomaatjes. Oh ja, we hebben onze laatste strippen op de heenreis verbruikt.

We verontschuldigen ons naar voren. Pas als ik de trambestuurder om vervoerbewijzen vraag schiet me te binnen dat onze laatste contanten in het museaal grand cafxc3xa9 zijn achtergebleven (je kunt daar niet pinnen! gelukkig zat in de portemonnee die we in de garderobe achter lieten nog een biljet van xe2x82xac10,-). Shit! Nou dan stappen we maar weer uit, zeg ik.
“Ga maar zitten”, zegt de bestuurder optimistisch (er is geen zitplaats meer te vinden), “‘t is wel goed. Als er controle komt regel ik het wel”.