Voos fatsoen

Een briefje in de bus, handgeschreven in rood, van een buur:

xe2x80x9cHet is mogelijk dat er geluidsoverlast is in het weekend 2 xe2x80″4 nov & 23 xe2x80″ 25 nov.

Bij deze.xe2x80x9d

xe2x80x98Het is mogelijk dat er geluidsoverlast isxe2x80xa6xe2x80x99, ik neem aandat dat betekent dat er inderdaad geluidsoverlast zal zijn. Maar wat voorgeluidsoverlast kan ik verwachten? Harde muziek tot diep in de nacht? Het komenvan vrolijk luidruchtige gasten en hun vertrek in aangeschoten en daardoor noguitgelatener toestand (denk aan toeterende autoxe2x80x99s)?

Ik vraag mij af wat de afzender van zoxe2x80x99n bericht er nueigenlijk mee beoogt. De mededeling suggereert dat mij de gelegenheid wordt gebodenop de geluidsoverlast te anticiperen. Maar welke mogelijkheden heb ik daarbij?Wordt verwacht dat ik deze twee weekenden mijn heil elders zoek? Het lijktalsof het aankondigen van de overlast de afzender op voorhand moet vrijwarenvan klachten. Ik heb je toch gewaarschuwd, dus nu moet je niet zeurenxe2x80xa6

xe2x80x99t Zal wel een poging tot fatsoen zijn, zij het een zeerschrale. Ik heb al vaker dit soort briefjes gekregen en dan was er altijd nogsprake van een soort verontschuldiging en de toezegging dat geprobeerd zouworden althans het geluidsniveau in de openbare ruimte, in portiek en opstraat, te beperken. Daarvan is deze keer geen sprake. Ik kan mijn borstnatmakenxe2x80xa6

Denk_aan_de_buren

… als was het een bladerdak van blauwe regen.

En daar de gemiddelde levensduur -de betrekkelijke ouderdom- van poxc3xabtische gevoelens veel groter is dan die van het lijden van het hart, werd het sinds lang uitgewiste verdriet dat ik om Gilberte had, ruim overleefd door het genoegen dat ik nog altijd heb als ik op een soort van zonnewijzer in de maand mei de minuten tussen kwart over twaalf en xc3xa9xc3xa9n uur wil aflezen en mij dan weer met mevrouw Swann zie babbelen, onder haar parasol als was het een bladerdak van blauwe regen.

Marcel Proust – In de schaduw van de bloeiende meisjes I

Act of Faith

Vanmiddag zag ik de tentoonstelling Act of Faith, de Noorderlicht editie rond het thema ‘geloof en conflict, extase en exces’. De ingredienten ‘conflict’ en ‘exces’ overheersen in het totaalbeeld, in ieder geval in de indruk die de tentoonstelling bij mij achterliet.

Religie, geloof, is, naast patriottisme, de krachtigste bindende factor tussen mensen. Geloof verbindt het individu niet alleen met de god of de goden, het zorgt daarbij voor een haast even sterke band tussen de gelovigen onderling. Zij verenigen zich rond de Waarheid en vormen zo een gemeenschap die zich onderscheidt van de anderen, zij die de Waarheid niet (er)kennen.

Nu zou je verwachten dat leven volgens de Waarheid een groot gevoel van zekerheid moet geven. Wie meent de juiste weg te bewandelen zou uit die wetenschap toch een hoge mate van vertrouwen moeten kunnen putten, en daarmee tot het nodige mededogen met hen die een alternatieve juiste weg gevonden menen te hebben. Het merkwaardige is dat het tegendeel waar lijkt. Niet alleen binnen de eigen geloofsgroep gaat afwijken vaak gepaard met uitstoting, verminking of zelfs dood. Ook tussen geloofsgroepen kan het conflict bijzonder wrede vormen aannemen.

De tentoonstelling laat dit allemaal op veel verschillende manieren zien: het samenkomen, het een worden voor god en ook het geweld, voorgenomen of uitgevoerd, ten opzichte van hen die afwijken van de voorgeschreven weg. Zo ontstaat een tamelijk ontluisterend beeld van …

En dat is waar deze verzameling beelden, waarschijnlijk onbedoeld, bijna misleidt. In de gegeven context wordt al dat geweld herleidt tot religie. Na het aanschouwen van al dat geweld kom je gemakkelijk tot de verzuchting dat de wereld beter af zou zijn zonder geloof. Ik vraag me af of dat zo is. Ook zonder religieuze inspiratie zijn mensen in staat gebleken tot extreme geweldadigheid jegens mensen van een andere groep. Geloof is eerder het wapen dan dat het de moordenaar is. Dat zijn wij namelijk zelf.

Ingar_krauss_non_in_archangelsk

Talk Talk

Wanneer je je hersenen even niet nodig hebt voor gestructureerde arbeid kan het gebeuren dat er, zo lijkt het, willekeurige herinneringen naar boven komen. Ik probeer wel eens een kleine en daardoor niet makkelijk op te merken oorzaak in het heden te traceren die als aanzet voor zo’n ongezochte herinnering geduid zou kunnen worden. Maar tevergeefs. Laatst las ik ergens dat het vooral het stijgen van de leeftijd is die dit fenomeen met zich meebrengt; vooral herinneringen die teruggaan tot de tijd dat je een jaar of twintig was blijken goed geconserveerd te worden.

Hoe dan ook, gisteren schoot mij plotseling ‘die lp van Talk Talk’ te binnen. The colour of Spring blijkt ‘ie te heten en vanavond draaide ik hem. Mooi.

Wat zou er van Mark Hollis geworden zijn? Ik herinner mij  dat hij met iedere volgende plaat verder van de mainstream popmuziek afdwaalde. Ik verloor hem echter uit het oog, of liever uit het oor.