1q84

Image

Halverwege deel drie van de 1q84 trilogie van Haruki Murakani merkte ik dat het me wat moeite ging kosten het (e)boek weer op te pakken. Er werd alleen nog maar gewacht in het verhaal en Murakami liet mij, lezer, mee wachten. Er werden minder boeiende zijsporen bewandeld – een avond uit van Tengo met de drie verpleegsters uit het verpleeghuis waar zijn vader in coma lag, de jeugd van Uchiwara – en ik begon me af te vragen hoe lang dit nog ging duren. Maar ook mijn wachten werd beloond. En nu zit ik in de boek-uit-wat-nu? fase die bij ieder goed boek hoort.
Overigens hadden deze drie delen toch wel wat korter gekund. Murakami is bepaald niet zuinig met woorden. Mij viel dat vooral op waar hij een personage zojuist beleefde gebeurtenissen voor zichzelf nog eens laat recapituleren; dan lees ik eerst de versie van Murakami en direct aansluitend de vrijwel identieke versie van Tengo of Aomame.

Opvallend vind ik dat de culturele omgeving waarin de personages zich bewegen zo Europees is. Janáček, Wagner, Jung, Tsjechov, ze zijn allemaal bekend. De twintigste eeuw wordt gekarakteriseerd door nationaalsocialisme, de atoombom en vrouwen die korsetten droegen. Maar één van die drie lijkt mij een voor Japanners voor de hand liggend referentiepunt. Doet Murakami dit met het ook op niet Japanse lezers? Of zijn Japanners inderdaad zo bekend met de Europese geschiedenis?

Advertisements