Wees dapper.

AfbeeldingJe kent het vast wel. Iemand doet verslag van een ongemakkelijke, spannende of zelfs een bedreigende situatie waarin ‘ie heeft verkeerd. Het ging er stevig aan toe, zo hoor je vertellen, en die ander is wel even de waarheid gezegd en hij is flink op z’n nummer gezet.

Hm, denk je bij jezelf, want je was toevallig getuige van de gebeurtenis, van die heldhaftigheid heb ik minder gemerkt.
Laat ik er niet om liegen, ik heb mezelf ook wel eens op die manier horen praten. Achteraf voelde ik me daar toch ongemakkelijk bij. Terug gaan naar degenen aan wie je je heldhaftig verslag hebt gedaan en vertellen dat het eerlijk gezegd wat anders is gegaan, dat doe je toch ook niet. Zo belangrijk is ‘t immers niet. Tenminste niet voor die ander. En voor jezelf?
Ik vraag me als getuige van zo’n verslag van stoerheid altijd af of de verteller zichzelf ook hoort praten. Of hij aan het eind van de dag ook dat wat ongemakkelijke gevoel heeft. En meer in het algemeen, of het eigenlijk kwaad kan jezelf dapperder voor te doen dan je bent.
Het zou in ieder geval mooi zijn als we iets meer van onze dapperheid konden aanboren op het moment dat ‘t echte dapperheid kan zijn. En dan bedoel ik niet dat we over-assertief door het leven moeten gaan, dat de wat-nou! houding de voorkeur verdient. Nee, ik bedoel dat het mooi zou zijn als we op het juiste moment zouden durven zeggen wat we vinden.
Dus als bijvoorbeeld een baas dingen zegt waarmee je het helemaal niet eens bent, dat je dat ook tegen hem zegt, het best natuurlijk met argumenten. In plaats van wat halfslachtig te sputteren of zelfs te zwijgen en later anderen te vertellen dat je wel even gezegd hebt dat …
Ik denk dat zowel die baas als jijzelf daarmee geholpen zouden zijn.
Advertisements

Vernederend werk

Stel, je hebt een baan. Een baan bij de gemeente. Je houdt de stad schoon. Geen onbelangrijk werk. Je ziet wel eens beelden van steden waar de stadsreiniging staakt. Binnen de kortste keren verandert zo’n stad in een vuilnisbelt.

Nu besluit de Nederlandse regering dat werklozen best iets terug kunnen doen voor de uitkering die ze krijgen. Ze moeten één dag in de week vrijwilligerswerk gaan doen. En als ze zelf niets vinden moeten ze die dag bijvoorbeeld gaan helpen bij het schoonhouden van de stad.

Een storm van protest steekt op en niet alleen onder werklozen. “Heb ik daarvoor mijn hbo studie gedaan!?” vraagt iemand zich verontwaardigd af. “Ik heb daar maar anderhalf van de acht uur echt gewerkt!” moppert een ander. En de wethouder van ‘Werk, Inkomen en Participatie, Diversiteit en Integratie, Inburgering en Bestuurlijk stelsel’ in Amsterdam, Andrée van Es van GroenLinks, vindt dat het vernederend is voor werklozen dit werk, jouw werk te moeten doen, één dag per week.

Je zou toch haast zeggen: vernederend, dat ze zo over je werk praten.

Stilte

Er is in Nederland niet veel stilte meer te horen; stilte in de zin van afwezigheid van door mensen voortgebracht geluid. Maar er is nog wel stilte te zien.
Onder bepaalde omstandigheden – licht, ruimte, uur van de dag, seizoen? – kan er zichtbare stilte ontstaan, plaatsgebonden stilte die dat is ondanks de aanwezigheid van (bescheiden) door mensen voortgebracht geluid. En al zou het daar op dat moment nog mooier zijn zonder dat menselijk geluid, toch gaat er een weldadige rust uit van zo’n moment.

Jeugdzorg weer?

Uit de NRC van 19 mei:

HET LUKT DE OUDERS NIET DE STRIJD TE EINDIGEN

Al in 2009 stelde het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling vast dat de onenigheden leidden tot “psychisch geweld” tegen de kinderen. In april 2013 is dit niet veranderd. De jongens worden volgens de Raad zo “ernstig in hun ontwikkeling bedreigd” dat de kinderrechter wordt verzocht hen voor een jaar onder toezicht stellen. Een andere oplossing is er volgens de Raad niet “omdat het ouders niet lukt om samen te werken en hun strijd te beëindigen”.

En nu zijn Ruben en Julian gevonden. Dood. In een sloot.

In hetzelfde artikel wordt de vraag gesteld hoe het zo mis heeft kunnen gaan bij Jeugdzorg. Een terechte vraag. Als we een organisatie hebben die als doel heeft het welzijn van kinderen te bewaken moeten we die organisatie kritisch kunnen bevragen als het mis gaat met die kinderen. Maar kunnen we die organisatie als enige verantwoordelijk maken voor het welzijn van kinderen als Ruben en Julian?
Het is geen fijn moment om de vraag te stellen, maar waar zijn de ouders van Julian en Ruben de jaren na hun scheiding mee bezig geweest? Het lukte hen niet de strijd te eindigen, en al die jaren waren ze de ouders van Ruben en Julian.

Google glass. Wat zien ik!?

Sergey Brin die bij Google werkt aan de Google Glass, zegt: “Is het de bedoeling dat we zo communiceren met andere mensen? Moeten we in de toekomst ineengedoken blijven rondlopen, naar beneden kijkend, al wrijvend op dat stukje glas?

Vergelijken we ons ‘schermleven’ met het ‘natuurlijke leven’, dan zijn ‘die hard’ smartphone-gebruikers volgens Larry D. Rosen, hoogleraar psychologie aan de California State University, stuk voor stuk ADHD’ers, narcisten, sociale angsthazen en dwangneuroten. De misvatting is volgens hem dat we kunnen multitasken, terwijl dat helemaal niet zo is. “We kunnen slechts taken afwisselen. Met andere woorden: het ontbreekt mensen aan de mogelijkheid om de volle aandacht voor twee taken tegelijkertijd te hebben.”

Ook met de Google glass op je neus zul je toch telkens moeten schakelen tussen de stoffelijke wereld om je heen en de virtuele informatie die de Gg daaraan toevoegt. Over een paar jaar zit de trein/het café/de klas vol mensen die daar tegelijkertijd ook niet zijn.

Honger vs. overvloed

 

 

Hoewel het in beide gevallen over voedsel gaat, is er natuurlijk geen direct verband tussen de honger van de een, en het afval van de ander, behalve dat het moreel ongemakkelijk is: overdaad staat schrijnend tegenover tekort. Als wij vanaf vandaag stoppen met weggooien van voedsel is daar geen hongerig kind mee geholpen.

Er moet structureel iets veranderen, bijvoorbeeld stoppen met financieren van de export van landbouwproducten (nu exporteren onze boeren, omdat zij elders een betere (dwz door subsidies opgedreven) prijs krijgen. Of meer algemeen: vrije handel is niet hetzelfde als eerlijke handel: economische macht telt zwaar. Kortom, tijd voor Fair Trade!