Light Years – James Salter

Ergens halverwege Light Years stak een lichte ergernis de kop op. Ja, prachtig geschreven, mooi in het oproepen van sferen, maar weer zo’n boek over mensen die een leven leiden dat met ‘smaakvol’ het best omschreven wordt. Schoonheid, bijzondere wijnen, exquise gerechten, cultuur, en twee maal per week seks met de huisvriend.
Helemaal goed zit het dus toch niet met het huwelijk van Viri en Nedra. Of eigenlijk zit het helemaal niet goed.

“There are things I love about marriage, I love the familiarity of it, Nedra said. It’s like a tattoo. You wanted it at the time, you have it, it’s implanted in your skin, you can’t get rid of it. You’re hardly even aware of it anymore. ” Wat wel een weinig hoopvolle omschrijving van getrouwd zijn is. Ze merkt ergens ook op dat ze nooit met Viri had moeten trouwen. Dat heeft ze toch gedaan en dat is op een bepaalde manier karakteristiek voor de manier waarop ze leeft. Niet dat ze willoos rond dobbert, maar in de zin dat ze niet werkelijk verbonden lijkt te zijn met ‘het leven’. Leven speelt zich voor haar vooral af op esthetisch niveau en als daar barstjes ontstaan – eind 40 is Nedra ‘oud’ – verliest haar leven z’n zin. Van Viri is ze dan al gescheiden, tot zijn verdriet.

Nadat ik het boek uit had was ik er nog niet helemaal klaar mee. Wat vond ik er nu uiteindelijk van? Na nog wat teruglezen kreeg het wat meer vorm voor me, begreep ik beter hoe ik het verhaal van Nedra en Viri kan lezen; toch als een esthetiserend verslag van een licht leven. Mooi maar met wat te weinig gewicht.