Huilen bij de film

Op die nogal regenachtige zondagmiddag die het gisteren was zag ik Departures, de film van Yojiro Takita.

Het symfonie-orkest waarin Daigo cello speelt wordt opgeheven. Hij en zijn vrouw verhuizen, terug naar het huis van zijn overleden moeder. Daigo solliciteert naar wat hij denkt dat een baan is in de reisbranche. Het blijkt om een specifieke tak van deze branche te gaan, de tak die zich bezighoudt met het prepareren van de overledene voor zijn of haar laatste reis.

Japan is een fascinerend maar ook vreemd land. Dat Daigo zijn nieuwe beroep voor zijn erg leuke vrouw verzwijgt, wordt iets begrijpelijker door haar reactie als ze er toch achterkomt wat hij doet (in een grappige scene, in eerste instantie). Zij wil niet meer door hem aangeraakt worden; wie met de doden omgaat is immers onrein. Stop met dat werk of ik ga weg, dat is de keuze waarvoor zij hem stelt.

Ik heb bij nog geen film zoveel tranen gelaten als bij Departures. Telkens wanneer Daigo, die na de nodige aarzeling het vak heel goed in de vingers krijgt, een dode klaar maakt voor de laatste reis, liepen mij de tranen over de wangen. En dat had alles te maken met het Japanse gebruik het afleggen te doen ten overstaan van de familie. Familie die zich eerst nog in de plooi weet te houden maar uiteindelijk het gevoel de vrije loop moet laten. Nu eens in de vorm van zacht snikken, dan weer in boosheid of juist spijt. En het is het verdriet van achterblijvers dat mij altijd erg aangrijpt.

Voor mij is deze film dus een onvervalste tearjerker. En tearjerkers roepen al gauw de associatie van sentimenteel of zelfs kitscherig vermaak op. Het is waar, Takita vliegt wat dat betreft een of twee keer uit de bocht. Plots speelt Daigo cello op een berg of op een heuveltje (berg nu op de achtergrond) met een orkest dat we niet zien maar wel degelijk horen. Een scene die totaal los staat van het verhaal. Misschien ontgaat mij als westerling iets symbolisch dat voor Japanners vol betekenis is. Maar juist in de scenes die mij ontroeren zijn de emoties echt, is de film volgens mij zuiver. Maar misschien hebben de tranen mijn blik vertroebelt.

Departures_226862e

Zo'n huiselijk gevoel

Het is wel een van de leuke kanten van wonen op de bovenste verdieping: als het hard regent hoor je het roffelen op het dak. Dat maakt het in huis extra huiselijk, om niet te zeggen knus.  Het lijkt een beetje op vroeger als kind kamperen. Dan deden we een spelletje in de binnentent, zittend op de slaapzakken, terwijl de regen vlak bij je hoofd op het tentdak kletterde.

Maar nu kampeer ik niet en moet, om het gevoel positief te houden, de gedachte dat ik ondertussen vakantie heb vooral niet te veel ruimte geven…