De minister over marktwerking

Minister van economie van der Hoeven  spreekt met de nrc.

"Natuurlijk moeten we de marktwerking doorzetten. Ja, ook in de zorg, bij de post, in het onderwijs." Haar toon is opgewekt. Het soort opgewektheid van degenen die van economie niet zoveel verstand hebben en toch vrolijk mee babbelen. Of van hen die een ideologie aanhangen en het verwezenlijken van hun doelstellingen belangrijker vinden dan eerlijk zijn.

Zolang marktwerking populair is in politiek Den Haag wordt het ons voorgeschoteld als het middel om ons leven nog verder te verrijken. Waar marktwerking een kans krijgt wordt alles goedkoper en toch beter, wordt ons verteld. Maar is dat wel zo?

Marktwerking is niets anders dan het vrij laten van de markt. Dat wil zeggen dat vraag en aanbod de gelegenheid krijgen hun evenwicht te vinden. Veel aanbod doet de prijs dalen, weinig aanbod doet de prijs stijgen.
Dus als in China het aanbod van arbeid groot is, is de prijs laag. En dat is mooi want dan is alles ‘made in China’ lekker niet duur. Marktwerking is goed! Maar als in Nederland het aanbod van arbeid klein is, zou de prijs ervan omhoog moeten gaan. Maar nu is de vakbond, die dus loonsverhoging vraagt, ineens onverantwoordelijk.

"Waarom zorgen we er niet gewoon voor dat mensen langer werken?" vraagt de minister zich af. Wij werken immers toch al het minst van alle Europeanen? "Een fulltime werknemer kan jaarlijks ruim 880 uur betaald verlof opnemen – 22 weken." Dat klinkt inderdaad wel erg extreem. Dit gaat dan ook over een uitzonderlijke omstandigheid, namelijk voor wie gebruik kan maken van zwangerschaps- en zorgverlof. En dat is toch niet voor iedereen altijd zo, geloof ik.

Vreselijke mensen

Stel, je ziet een bekende Nederlander in een cafe. ‘t Is een vrouw en ze zit in dat cafxc3xa9 met een man. En ze zit er niet gewoon met die man, nee, ze zoenen elkaar. Dat trekt toch even je aandacht, want je weet dat deze vrouw al een paar jaar een relatie heeft met een andere man dan deze. Wat doe je in zo’n geval?

Er zijn er die in zo’n geval snel hun mobiele telefoon tevoorschijn halen, het kennelijk verliefde stel filmen en dat filmpje linea recta naar Daphne Bunskoek sturen, die het op haar beurt meteen uitzendt.

Stel je woont in Rijnsburg. Een paar huizen verderop woont een moeder met twee tienerkinderen. Je hebt het niet zo met haar. Op een dag geeft de postbode een pakketje voor haar af bij de buren. Het valt je op dat het etiket een andere naam noemt dan die waarmee die vrouw zich altijd voorstelt. Gelukkig is er Google. Je ontdekt dat de vrouw in 1994 met haar twee kinderen gevlucht is uit de VS, weg van haar man, de vader van de kinderen, en daarom door de FBI wordt gezocht. Wat doe je in zo’n geval?

Er zijn er die in zo’n geval meteen de FBI bellen (gratis, via Freecall)  en er voor de zekerheid nog wat foto’s van de kinderen achteraan sturen. De FBI is inmiddels niet meer zo geinteresseerd, de zaak is al 14 jaar oud. Maar onze Rijnsburgse landgenoot slaapt ‘s avonds tevreden in. De buurvrouw pakt ondertussen haar spullen in; ze is nog altijd bang voor haar gewelddadige echtgenoot.

Wat een vreselijke mensen zijn er toch…