Beroemde dode

Hugo Claus is dood. Een beeldbepalend, of liever: taalbepalend schrijver voor Vlaanderen en het Nederlands (van zijn films was ik, voorzover ik ze gezien heb (en het een hangt met het ander samen) minder onder de indruk).

En dan.

Dan moet er over hem gesproken worden. Natuurlijk moet er over hem gesproken worden. Zouden wij niet spreken bij het sterven van een groot schrijver!? Over zijn leven, over zijn werk vooral.
Maar er wordt nu vooral over zijn sterven gepraat en over wat daar direct aan vooraf ging.

Ieder televisieprogramma dat ook maar enigszins aansluit bij de actualiteit praat over het sterven van Hugo Claus, het liefst met mensen die erbij zijn geweest en, als tweede keus, dat wel, met goede vrienden. Sommigen zijn de hele avond onder de pannen met hun verhaal.

Wanneer hebt u hem voor het laatst gesproken, hoe was hij de laatste dagen van zijn leven, wat heeft hij gedaan, hoe hebt u dat ervaren, wie waren erbij? De nieuwsgierigheid wordt ruimschoots gestild. Maar waarom moet ik eigenlijk weten dat hij nog naar de film is geweest met zijn vrouw (Paris) en dat er op die avond met vrienden zo gelachen is? Wat vertelt dat mij over de kunstenaar Hugo Claus?

Het meest bijzonder vind ik nog wel dat al die intimi er zo monter over praten. Er is er niet een die bij de herinnering aan dat dierbaar moment met die dierbare vriend eens vol schiet of zelfs maar hapert in zijn monterheid.

One thought on “Beroemde dode

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s