Toch Ja

Wanneer ik morgen voor de stemmachine sta, zal ik mijn meest onzekere stem ooit uitbrengen. Er zullen maar twee knoppen zijn, xc3xa9xc3xa9n voor ja en xc3xa9xc3xa9n voor nee. Liever zou ik mijn stem uitbrengen op een machine met 100 knoppen, waarbij knop 1 voor ‘nee’ staat en knop honderd voor ‘ja’. Dan zou ik op knop 51 drukken, of 53, of misschien toch op knop 48. Want telkens wanneer ik een wat sterker argument voor dan wel tegen vind, duikt er niet veel later een argument op dat net zo sterk, zo niet sterker is, maar tegengesteld.

Nog steeds probeer ik mijn positie te bepalen buiten de veelgehoorde emotionele argumenten om. Ressentiment, nostalgie, maar vooral angst, door zowel de voor- als de tegenstanders graag in de strijd geworpen, ik vind dat dat niet de motieven moeten zijn waardoor ik mijn standpunt laat bepalen.

Ik geloof dat het verschil tussen een ja-stem en een nee-stem uiteindelijk bepaald wordt door respectievelijk een optimistische en een pessimistische kijk op de situatie die zal ontstaan met deze Grondwet.Ik zie de kansen en mogelijkheden die de optimisten schetsen, maar begrijp ook de pessimist die wijst op wat er tot nu toe in werkelijkheid gebeurt. Alle varkens zijn gelijk, maar sommige varkens zijn meer gelijk dan andere, net als in Animal Farm.

Noch met, noch zonder Grondwet voor Europa zal de EU een monster worden dat ons verslindt dan wel verlamt. Ik denk niet dat deze Grondwet een onomkeerbaar en heilloos proces in gang zet. Daarom druk ik morgen toch op de ja-knop, al zal het voor mij knop 52 zijn, of 53.

Naar Nolde. Oh nee: Verwey

We gingen naar Den Haag. Niet om een ja-foldertje door Jan Peter zelf in handen gedrukt te krijgen, maar om de tentoonstelling van werk van Emil Nolde te zien. We zwierven wat door de zalen, wat een mooi museum toch, vonden van alles, maar geen Nolde.

We keerden terug naar de ingang om te vragen waar de tentoonstelling waarvoor wij speciaal gekomen waren toch gebleven kon zijn. De dame achter de tafel met allerlei over Kees Verwey keek ons verbaasd aan. Emil Nolde? We hebben daar wel een tentoonstelling van gehad, een paar jaar geleden, maar nu niet hoor… Ze meende ook nog dat er in Groningen iets van hem te zien was. Ik vertelde haar dat ik op de website van het museum toch, en dat die verlengd was tot 9 juni, en dat wij dus nog mooi op tijd dachten te zijn. Maar dat hielp niks.

Het lukte mij vooralsnog niet te begrijpen hoe dit mogelijk was.

Na Verwey , die gelukkig ook heel prachtige schilderijen maakte, genoten wij de rest van de dag van ons zijn in een zonnig, doch winderig Den Haag.

Eens thuis moest ik toch direct op onderzoek om het mysterie van de niet bestaande tentoonstelling op te lossen. En jawel hoor, hij was er wel, de tentoonstelling van Emil Nolde, en ook verlengd tot 9 juni…2003. Onder de knop Archief dus.

Ganja Ithiopia

Rastaman Vibration, van Bob Marley, en Bass Culture, van Linton Kwesi Johnson, met deze twee platen begon en eindigde mijn betrokkenheid bij de Jamaicaanse tak van de popmuziek. En dan hoort LKJ al niet eens meer tot het echte Reggae-idioom.

Maar als ik nu wel die richting gegaan was, mij bekeerd had tot het Rastaleven, dan werd dit web-log geschreven door Ganja Ithiopia

Benieuwd naar jou irie new name?

Hxc3xa8, hxc3xa8, eindelijk!

Ook Midden-Amerika heeft zich aangesloten bij de continenten die een afvaardiging naar mijn web-log hebben gestuurd. Zij, of hij, komt uit Mexico en vond mij via google. Jammer genoeg ben ik er nog niet achter met welke zoekterm. Het is in ieder geval niet Diego Rivera en ook niet Luis Barragan; over hen schreef ik immers nog niet.

De bezoekers uit Afrika en Australixc3xab, Nieuw Zeeland en Nieuw Guinea laten nog op zich wachten. Misschien moet ik het woord Gallipoli eens laten vallen en eens iets schrijven over de Moeder Afrika Award. Dan zal ik de wereld rond hebben.

(Tjeempie, wat veel interessante links in xc3xa9xc3xa9n log!!)

Linkerknie

Alsof iets een beetje losgeraakt was, aan de binnenkant van mijn linkerknie. Zo voelde het anderhalve week geleden. Maar het gevoel was zwak genoeg om te besluiten toch te gaan hardlopen.
Na 300 meter dacht ik beter te kunnen stoppen, na 400 meter ging het beter en zo liep ik mijn langste ronde. Want het ging daarna juist heel lekker.

De dagen daarna merkte ik dat ik niet de juiste keuze gemaakt had; er leek nu echt iets op drift te zijn geraakt in die knie.

Zittend moest ik mijn voet netjes recht vooruit zetten. Nu viel ineens op dat ik mijn benen meestal gekruist onder mijn stoel trek. Telkens moest ik mijn houding herzien. En mijn liftgebruik steeg explosief, zelfs bij het afdalen, want dan bleek het extra gevoelig.

Maar gisteren was het tijd voor een kort testrondje. En het ging.
Morgen weer, een klein rondje.
In de warmte die voorspeld wordt.

Geschonden

Onder de felle middagzon ligt het zojuist vernieuwde fietspad fel te gloeien. Een strakke, roodoranje baan, waarbij het zwarte asfalt flets afsteekt. Zelfs de rode pylonen, die ons waarschuwen voor de kwetsbaarheid van het verjongde pad, vallen in het niet bij zoveel kleurkracht.

Plots doorbreekt een fietsspoor het ongeschonden oppervlak: twee diepe profielen dartelen om en over elkaar heen en trekken gloeiende lijnen waar het fietspad eindigt.

Twee wegwerkers staren beteuterd in het geschonden vuur.

(Zij eten geen kaas uit’t vuistje)