29 september

Kortenhoef

De avond komt over de kleine binnenplas.
Ik peddel niet meer, licht zuchtend loopt
de kano vast in plompeblaren. Nog een
kleine opmerking van de wind
achter mij in het riet. De watermunt
geurt me met kracht achterna van het
licht aanvaren.

Een fuut komt haastig nog door de ban,
met watervrees zwemmend, alsof het zo weer
spertijd is, weer jeugd en oorlog worden kan.

Een bel ontploft zacht aan het oppervlak;
heeft ook het ongeborene al ontzetting?

Wat heb je toch met de stilte,
steeds minder beangste, verouderde man?
Je leven heb je onder de leden
en je wil toch niemand meer laten delen
in die besmetting?

Ed Leeflang

Advertisements

Team-uitje

Op een twaalftal solexen snorden wij over Drenthes wegen. Ik zag:

  • een bordje dat rechtsaf wees naar ‘Miniparadijs’; en wij reden rechtdoor
  • een aankondiging van sfeervol ingerichte plaggenhutten; en wij boekten geen overnachting
  • een eindeloze rij perenbomen , rijk beladen met sappig fruit; en wij stopten niet

Zo gaat dat met team-uitjes, denk ik…

Zelfonderzoek

Ik zag op televisie een documentaire over hoe Atefah Sahaaleh, 16 jaar, in Iran om het leven werd gebracht. Een schokkend verhaal, zoveel is zeker, en eerlijk gezegd schieten je in zo’n geval allerlei negatieve associaties bij het begrip ‘Islam’ te binnen. Maar ik ben een weldenkend mens, althans zo zie ik mijzelf graag, en ik laat me dan ook niet gemakkelijk de hoek in drijven waar dergelijke vooroordelen gemeengoed zijn. Dat sommigen binnen de lokale clerus uitblinken in hypocrisie en dat het rechtssysteem in Iran kennelijk niet helemaal aansluit bij wat ik de uitdrukking van ‘rechtvaardigheid’ zou noemen, dat wil immers nog niet zeggen dat dat te wijten is aan  de ter plaatse overheersende religie.

Er is een andere eigenschap die ik vrij zeker meen te bezitten, namelijk dat ik een hekel heb aan geweld. Ik houd er bijvoorbeeld niet van naar geweld te kijken. Ook niet naar nagespeeld geweld. Filmregisseurs die beweren dat zij door het expliciet en uitgebreid tonen van geweld de kijker juist willen confronteren, kunnen mij over het algemeen slecht overtuigen. En wanneer je in een bioscoopzaal de reactie op dat getoond geweld voelt, weet je dat de verhoopte confrontatie bij de meeste toeschouwers niet heeft plaatsgevonden.
Het zal duidelijk zijn dat ik nog minder op heb met het uitoefenen van geweld. Ik denk met schaamte terug aan die keer dat ik, nog slechts kort in het bezit van mijn rijbewijs, niet afremde voor het zebrapad, maar in plaats daarvan het oudere echtpaar liet schrikken door eens flink te claxoneren. Ook dat is immers geweld.

Het programma over leven en dood van Atefah Sahaaleh confronteerde mij niet alleen met de slechtheid in de wereld, maar ook met mijn eigen duistere, want gewelddadige inborst. De woede die ik voel over de misdadigheid van a) de mannen die  het kind vermoord hebben, en b) de mannen die die misdaad vervolgens willen verdoezelen, is zo groot, dat ik mijzelf terugvind bij het bedenken van vooral wrede straffen die ik hen het liefst persoonlijk zou willen laten ondergaan.

De vraag waarvoor ik mij uiteindelijk gesteld zie is dan ook: stel dat ik in de positie zou raken daadwerkelijk fysiek geweld te kunnen gebruiken jegens zo iemand, wat zou er dan nog over blijven van mijn geweldloze houding? Of, nog duidelijker: hoe zou ik reageren als een mij dierbaar iemand het slachtoffer wordt van geweld? Zou ik dan niet plotseling voorstander van de doodstraf zijn. Op voorwaarde dat ik hem zelf zou mogen voltrekken?!

War on terror

BagdadOmdat Saddam Hoessein de wereldvrede bedreigde met zijn massavernietigingswapens, omdat hij vier handen op een buik was met Osama Bin Laden en ook nog omdat hij een dictator was, restte de VS niet anders dan hem te verdrijven.

En toch stonden helemaal niet veel Irakezen te juichen bij de intocht der bevrijders.

De berichtjes over het dagelijks aantal doden door aanslagen in Irak vind je inmiddels meestal op een binnenpagina van de krant. Op pagina 5 stond nu een wat groter artikel.
De speciale rapporteur voor marteling van de Verenigde Naties, Manfred Nowak, bracht verslag uit over de situatie. In Irak wordt momenteel meer gemarteld dan onder Saddam Hoessein. Niet alleen van regeringswege wordt gemarteld, ook de verschillende privxc3xa9 milities gaan tekeer. In de maanden juli en augustus werden in totaal 6599 burgers om het leven gebracht.

De oorlog tegen terreur wordt duur betaald. Door Irak.

Chili-party

Mix_voor_chili_1Ik ben in de supermarkt. Mijn boodschappen, drie in getal, heb ik op de band naar de caissixc3xa8re gelegd. Nu wacht ik op het moment dat zij ze zal gaan scannen.

Gedachtenloos kijk ik wat rond en zie dat de jongen die achter mij is aangesloten een paar pakjes Honig-mix op de band legt. Even later dwaalt mijn blik weer zijn kant op; ik schiet in de lach. Twee rijen oranje Honig-pakjes wachten inmiddels op een scan-beurt.

Chili-party? vraag ik de jongen. Een introductiekamp, vertelt hij mij, en dat hij de tel is kwijtgeraakt, maar vermoedt dat er 64 pakjes mix voor chili con carne zijn. En ook nog 16 suikerbroden, in het winkelwagentje.