Want wij gaan voor…

Ik lees in mijn krant (nrc, weekend 16 & 17 januari 2010) over de wederwaardigheden van het Nederlandse hulpteam dat zo graag wil helpen bij het zoeken naar overlevenden van de aardbeving op Haxc3xafti. Hoeveel moeite het ze kost om alleen al ter plaatse te komen en dat ze uiteindelijk landen met alleen ‘handbagage’; het zware materieel moest achterblijven op Curaxc3xa7ao. En dan komt deze passage:

Team_bravo_in_haiti

Die gaan voor.

En ik vraag me af wie  er ondertussen onder het puin van die school lagen. Kinderen misschien. Of slechts volwassen Haxc3xaftianen. Of misschien was het idee achter die eerste opdracht alleen maar dat er lesmateriaal gered zou worden; potloden en schriften en schoolboeken, dingen die natuurlijk erg van pas gaan komen wanneer de rommel weer is opgeruimd.
Maar dat is een overbodige vraag natuurlijk. Want onder de brokstukken van hotel Villa Therme liggen twee Nederlandse gezinnen. En wij gaan voor.

Advertisements

De Geest van de Kaars

Terwijl we zaten te eten kreeg ik steeds meer het gevoel dat iets of iemand naar me keek. Links en rechts van mij zaten V en M en die voelbare blikken waren niet van hun. Verder was er niemand in huis, dacht ik, dus waar kwam dat unheimische gevoel vandaan. Plots viel mijn oog op de kaars die tegenover mij op tafel stond…

Geest_van_de_kaars

Over deze winter

In het park rond lunchtijd
Wat het zo bijzonder maakt is dat op elke tak en elk takje de sneeuw zo mooi blijft liggen. En omdat ook de lucht wit is (met een beetje goede wil; anders is ‘ie toch echt grijs) is de hele wereld zonder kleur. En loop je in een gravure. Een gravure met geur-functie. Want het kan koud zijn, het kan vriezen, maar de geur van geiten laat zich er niet onder krijgen. Nu snap ik ook waarom er op de Noordpool geen geiten voorkomen: de ijsbeer ruikt zo’n geitje al op 100 km. afstand. Minstens.

De volgende dag
Ik ging een uur eerder naar huis, opdat ik nog bij daglicht kon hardlopen. Prachtig en heerlijk was het.
Om te kijken of er misschien al geschaatst kan worden op Hoornse Meer en Paterswoldse Plas liep ik mijn rondje die kant op. Het water lag verborgen onder maagdelijk wit (cliché) waarover zich geen schaatser liet zien. Geen goed ijs dus. Ondertussen ging de zon toch al onder, met een roze-rode band die langzaam achter de horizon zakte. Door de oostelijke wind was de weg naar Assen ook erg aanwezig. Jammer.
Daar zag ik toch nog kleine zwarte figuurtjes op de ijsvlakte. Ze waren te ver en er was al te weinig licht om te zien of hun schaatsen lekker zwierig ging of dat het meer ‘het kan dus doen we het, maar ‘t is wel ploeteren’ was. En naar verluidt wordt het dit weekeinde toch te koud en te winderig om lekker te schaatsen.