Een vreemde vrouw (slot)

De praktijk van tandarts V. bleek gehuisvest in een kapitale villa, gelegen in wat in de volksmond wel ‘de goudkust’ zal heten. Bezoekers van de praktijk achterom. Zij zelf een frxc3xaale vijftiger met kort geknipt grijs haar. De assistente, die mij aan de telefoon met onvervalst Rotterdamse tongval te woord had gestaan, ontbrak.

Nee, last van warm of koud heb ik niet, maar het is wel steeds wat gevoelig, beantwoorde ik haar vraag.

Ik ga nog een stukje van de vulling verwijderen en hem dan weer opvullen. Wilt u een verdoving? Ik aarzelde. Een stukje van een vulling wegboren, dat kan zo’n pijn toch niet doen. En die verdovingsprik in je gehemelte is ook niet zo’n pretje. Voor de zekerheid informeerde ik nog maar even. Boven de stoel hing een affiche van het plafond van de Sixtijnse kapel. Het kan best even pijn doen, zei ze, maar als u toch denkt dat het te erg is, dan kunnen we alsnog verdoven.
Doe maar zonder, zei ik. (zo zie je dat je op de meest onverwachte momenten plotseling een held kun blijken te zijn)

Er moest toch wat meer vulling verwijderd worden dan voorzien. Maar ik voelde desondanks vrijwel niets dan af en toe even een venijnige…nee, pijn was het niet eens, meer een gevoel van een boor die er net langs tolt. Toen ik op een onbewaakt moment mijn tong op verkenning stuurde trof hij niets dat een gapende leegte. Maar dat heb je al snel in zo’n geval, sprak ik mijzelf moed in. Toch vreesde ik daarna ieder moment de pijn van een boor die een zenuw treft door mij heen te voelen gieren. Ik bleef gespaard.

Het opvullen van de gemaakte holte vergde twee porties specie.

Als herboren fietste ik even later door de knisperend frisse winterlucht terug naar huis, nog mooi op tijd om M. uit school te kunnen halen.

Advertisements

Tussenstand

Onlangs schreef ik over het verschil in bezoekersaantallen zoals dat door mijn twee tellers wordt weergegeven. Direct aansluitend op dat logje (of er sprake is van een oorzakelijk verband is immers helemaal niet bewezen) vonden er opmerkelijke veranderingen plaats in de gemeten bezoekersaantallen.
De teller van web-log schoot plotseling omhoog en bleef een kleine week dagelijks rond de vijftig bezoekers tellen. Nedstat liet zich niet zo gemakkelijk van de wijs brengen. Twee maal in de week volgend op mijn stukje werd er een flink bovengemiddeld aantal bezoekers waargenomen, respectievelijk 26 en 25, verder bleef alles zo’n beetje bij het poude.
Het raadsel omtrent de werking van de tellers en het juiste aantal bezoekers is daarmee natuurlijk alleen maar groter geworden. Toegegeven: Moniiq gaf een gedeeltelijke verklaring die voldoende technische know-how doet vermoeden om aannemelijk te zijn; is zij welicht ook verantwoordelijk voor de uitschieters, bij wijze van adstructie?

Ook mijn poll werpt geen afdoend licht op de zaak. Tot nu toe werden 10 stemmen uitgebracht (wat wel wat schril afsteekt tegen die 50 unieke bezoekers die door webstat op een aantal dagen werden geteld), waarvan de helft van ‘eerste keerders die nog weer eens terug zullen komen’. Dat is dan wel weer leuk, natuurlijk.

Eerste tractaat (1)

Over het stelen van fruit

Wie fruit wil stelen moet om te beginnen twee dingen bezitten: een geboortestreek en een kindertijd. Pas dan zal hij kunnen gaan nadenken over de spartaanse wetten van de kunst, die talloze studixc3xabn op het gebied van de tuinbouw en de psychologie vereist. De eerste theoretici lieten zich misleiden door uiterlijke schijn (bij voorbeeld de knisperige sappigheid van zomerappels) en de adept vond in plaats van formules en raadgevingen teksten die eerder het document van zijn hedonistische liefhebberijen waren dan de geleerde summa van de kunst hoe verrukkelijke vruchten te stelen.
Ons volk heeft nog veel in te halen, vele eeuwenoude vooroordelen dienen te worden uitgeroeid. Geen wonder ook dat het merendeel van de teksten waarvan ik gebruik maak in dit tractaat, afkomstig is uit de buitenlandse, vooral Provenxc3xa7aalse en Italiaanse, literatuur. De processtukken van de arrondissementsrechtbank in Sanok maken uitsluitend melding van gewone fruitdieven, de zonder enig ontzag voor de sier en de gezondheid van de boom de boomgaarden plunderen met het oogmerk ‘s ochtends wat zakken van het gekneusde fruit aan een verdachte moesmakerij te verkopen.

Voor mijn werk – bij ons het eerste in zijn soort – heb ik veel uit de traditie geput. Een flinke steun vond ik in min eigen ervaring alsook in de herinneringen van in het Sanokse befaamde fruittelers.

Ik overhandig dan nu deze verhandeling aan mijn Poolse broeders, opdat zij hun kleine grut zullen inwijden in genoemde kunst en het – God beware het – niet zullen straffen. Want de mens leeft niet bij brood alleen, maar ook bij verlangen. En het verlangen naar verboden zaken verzet bergen.

Marian Pankowski

Een vreemde vrouw…

Een paar weken geleden brak er een stukje vulling van een van mijn kiezen. Bakkeljauw werd mij fataal.

Tandartsbezoek kan een redeloze angst in mij teweegbrengen. Nu ik al jaren zonder kleerscheuren de halfjaarlijkse controle heb doorstaan, was die angst wat afgevlakt. Alleen wanneer zij (de tandarts) de kroon ter sprake bracht die eigenlijk toch maar eens geplaatst moest worden (zij raadde mij aan vast te gaan sparen, of in ieder geval mijn TV verzekering uit te breiden) stak die vrees de kop weer op. Maar de vrolijke gedachte: ‘weer geen gaatjes’ onttrok haar dan al snel weer aan het gevoel.

Nu brak er dus een stukje van de vulling van de bewuste kies. Ik stelde het maken van een vervroegde afspraak telkens weer uit. (goh, wat had ik het druk) Tot gisteren, toen ik besefte dat ik mij met verder uitstel toch alleen maar kon blameren, en misschien zelfs een kies kwijt zou raken.
Ik belde dus, en kreeg de assistente aan de lijn. Zij, de tandarts, is sedert drie dagen voor minstens drie weken arbeidsongeschikt. Waarom? Een overbelaste duim verhindert haar het werken. Nu moet ik maandag aanstaande naar een andere tandarts. Ook een vrouw, maar een met gezonde duimen.

Mp3 speellijst (shuffle)

The Beatles – The Long and Winding RoadMory Kantxc3xa9 – Sabou Neil Young – The Needle and the Damage DoneSage Francis – Smoke and MirrorsThe Arcade Fire – Un Ans Sans Lumixc3xa8reBob Dylan – What Good am I?Soul Coughing – JanineSage Francis – RunawaysWhirlpools’ End – Paul WellerThe Byrds – Eight Miles HighCristina Branco – Fado PerdicaoBob Dylan – What was it You wanted?Bob Dylan – Most of the TimeOzark Mountain Daredevils – Jackie BlueDylan, Harrison, Petty, Young – My Back PagesBob Dylan – Man in the Long Black CoatSusana Baca – De Espana Los Llego ChristoFaith no More – We care a LotSage Francis – The CureAbel – OnderwegGeorge Harrison – Something (akoestisch)Bob Dylan – HighlandsBloc Party – The AnswerTanita Tikaram – Twist in My SobrietyThe Arcade Fire – FuneralBright Eyes – Landlocked BluesChris Isaak – Wicked GameDaft Punk – Harder, Better, Faster, StrongerFrank Sinatra – ElizabethSoul Coughing – Sugar free JazzNatacha Atlas – Leysh Nat’ ArakBloc Party – So here We areBettie Serveert – CrutchesCypress Hill – Jump AroundThe The – This is the DaySublime – Santeria

Boekhouden? ja fijn!

Het is mij de laatste weken duidelijk geworden dat ik weinig of geen talent heb voor boekhouden. Ik geloof niet dat mij dat op zich spijt, maar onhandig is het wel, nu ik verondersteld word het vak ‘mba in balans’ met voldoende resultaat af te ronden.

Ik schreef al eerder over mijn ‘worsteling’ met de cijfers van afschrijving en kostprijs. Sindsdien heb ik wel enige vordering gemaakt: de meeste opgaven weet ik nu tot de juiste uitkomst te brengen. Maar het gaat erg langzaam.

Wat wel heeft geholpen was het inzicht, om het wat groot te benoemen, dat je een onderwerp waarvoor je belangstelling tamelijk gering is moeilijk meester wordt wanneer je je telkens concentreert op de kloof tussen het onderwerp en je belangstelling. Het gaat er niet om of het mij interesseert, het gaat erom dat ik deze studie (InformatieDienstverlening en -Management) heb gekozen en dat mba in balans daar nu eenmaal bij hoort.
Dat inzicht begon te dagen tijdens de laatste 50 pagina’s van ‘Lila’, de roman van Robert M. Pirsig. Dat boek gaat daar helemaal niet over, maar wel ter sprake kwam het verschil in de manieren waarop Aziaten en Westerlingen zichzelf zien ten opzichte van de hen omringende sociale systemen. De eersten veel meer daarin ingebed, de laatsten meer als individuen, die dientengevolge meer moeite moeten doen om hun positie ten opzichte van van alles en nog wat te bepalen.

Het inzicht heeft echter nog niet voldoende wortel geschoten om mij te behoeden voor meer frustratie inzake mba dan mij op dit moment lief is. Ik heb dus besloten het opgegeven tentamen weer af te zeggen en mij eerst te gaan richten op vakken die het plezier in studeren weer terug brengen. Het idee is daarnaast toch ook geleidelijk door te werken aan het boekhouden, opdat dat niet met een vuile grijns aan het eind van de studie op mij ligt te wachten.
Maar, zoals mijn grootmoeder al zei: de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens.

Een bosje tulpen…

Vandaag vond ik een bosje tulpen in mijn brievenbus. Een vreemde manier om iemand een bloemetje te sturen, natuurlijk. Ze waren bovendien duidelijk verlept. Het was dan ook helemaal niet de bedoeling mij aangenaam te verrassen.

Wonend op de derde verdieping heb ik twee buren onder mij wonen. Sinds enige tijd ligt er in het struikgewas onder onze ramen regelmatig een afgedankte bos bloemen. Iemand vindt het kennelijk niet vreemd zoiets gewoon uit het raam te smijten. Ik vind dat wel vreemd, om niet te zeggen: asociaal, maar tot nu toe heb ik niet geprobeerd uit te vinden wie daar anders over denkt. Ik had wel een vrij sterk vermoeden dat de bewoonster van de onderste flat de dader zou zijn.

Vanmiddag zag ik een paar slappe tulpenstelen uit mijn brievenbus steken. Het bosje dat gisteren nog tussen de struiken lag, was daar nu niet meer. Het lag inderdaad in mijn brievenbus.

De verdachte buurvrouw was niet thuis, maar toen ik haar later thuis hoorde komen ben ik haar maar direct aan de tand gaan voelen. Ja, zij bleek inderdaad degene die bloemen uit het raam gooit. Ze vindt dat ook niet raar, het vergaat immers toch weer. Maar nee, degene die de bloemen bij mij in de brievenbus heeft gestopt is zij niet. Zo kinderachtig zou ik niet zijn, zei ze. Ze vindt ook niet dat het mij iets aangaat dat zij afval uit het raam gooit, aangezien ik op de derde etage woon. Zij beschouwt het perkje als tuintje voor de bewoners van de onderste woonlaag. Daar was ik het natuurlijk niet mee eens.
Ten eerste omdat ik het nogal asociaal vind je afval uit het raam te gooien, ten tweede omdat ik dat afval nu in de brievenbus krijg. Iemand verdenkt mij waarschijnlijk van het vervuilen en wist niet beter te bedenken dan mij op deze nogal indirecte manier van zijn ongenoegen daarover op de hoogte te stellen.

Na enig heen en weer gepraat bleek de buurvrouw wel bereid te proberen (let wel) voortaan geen bloemen meer uit het raam te werpen. Nu zit ik nog met de vraag wie dit bosje in mijn brievenbus heeft gepropt. En waarom.