Verwarrende woorden

Zoals gezegd leerde ik het woord ‘swaffelen’ pas kennen toen het tot woord van het jaar werd uitgeroepen. Zij het door middel van een gemanipuleerde internetstemming (of is dat een pleonasme?), zoals ik later las.

Twee dagen later kruis ik de Paterswoldseweg. Daar op de hoek van de Parkweg is sinds kort Pizzeria Piccola gevestigd. Buiten heeft men een bord neergezet waarop met krijt twee woorden zijn geschreven:

SHOARMA
KAPSALON

Mijn verwarring is kompleet…

Swaffelaar

Swaffelen_2 Halverwege augustus kwam een man, of eigenlijk een Chinees, klem te zitten in een parkbankje. Naar nu blijkt was hij een roekeloos swaffelaar.

Wordt er zomaar een woord waarvan ik nog nooit heb gehoord uitgeroepen tot woord van het jaar!

Kende jij dit woord? Of ben je, indien man, misschien zelfs praktiserend swaffelaar?

Chemie van televisie

Chemie_van_verslaving_omslag_3

Ik las Chemie van verslaving, een overzicht van opvattingen over en onderzoek naar de oorzaken van verslaving. Het boek beschrijft de opmars van de biologische en genetische verklaringen en het wat meer op de achtergrond raken van het gedragsaspect.

Onderzoek in de richting van genetische verklaring van verslaving levert natuurlijk interessante vragen op. Stel dat we in staat zouden zijn vast te stellen dat iemand genetisch voorbestemd is tot verslaving, moet je dat dan ook voor ieder kind gaan uitzoeken? En als het is uitgezocht, moet je daar dan consequenties aan verbinden, bijvoorbeeld door middel van een persoonsgebonden alcoholverbod?

Verslaving is een ziekte, een ziekte van de hersenen. Daar is iedereen het wel zo’n beetje over eens. En daarmee wordt verslaving een medisch probleem.

Een opvallende mening vertolkt Martine Delfos in dit boek. Een opvallende mening, vind ik, omdat zij de televisie naar voren schuift als belangrijke boosdoener bij het ontwikkelen van verslaving. Ik dacht dat de televisie als lid van het gezin/huisgenoot eigenlijk wel zo’n beetje gepacificeerd was. Vroeger ging er nog wel eens een stem op die beweerde dat het kijken naar televisieprogramma’s slechte invloed zou hebben op de ontwikkeling van het kind, maar inmiddels zijn we allemaal gaan geloven dat televisie kijken kinderen helemaal niet zoveel kwaad doet. Mij heeft het programma-aanbod zoals dat op heden over ons wordt uitgestort op de rand van cultuurpessimisme gebracht, maar dat gevoel wordt geloof ik niet breed gedeeld.

Maar misschien wel door Martine Delfos. Zij zegt in Chemie van verslaving tenminste: "Maar we cultiveren verslaving ook nog eens heel bewust al op heel jonge leeftijd. Door baby’tjes zo vroeg voor de tv te zetten, en dat doen we, zetten we de verslaving in hun hersenen. Niet alleen de verslaving aan de tv, dat doen we ook, maar vooral, en dat is nog veel erger, we printen als het ware verslaving in hun hersenen. Meteen al. (…) We hebben nog nooit zo’n goede oppasser als de tv gehad."

In Chemie van verslaving komt ook de relatie tussen verslaving en ADHD ter sprake. Die combinatie komt namelijk vrij vaak voor. En als je weleens in een kamer geweest bent waar een televisie speelde (hij wel) die stond afgestemd op een van onze zenders voor kinderen, kan het je niet ontgaan zijn dat die tv wel ADHD lijkt te hebben. Het schreeuwt en tettert en piept en krijst dat horen en zien je vergaan. En voor het scherm zit je kind, stil, gebiologeerd meestal; je hebt er geen kind aan…