Bonita Avenue – Peter Buwalda

Omslag‘Truth is stranger than fiction’ stelde Mark Twain, in navolging van Lord Byron al eens vast en dat zinnetje schoot mij tijdens het lezen van Bonita Avenue op een gegeven moment te binnen. Want als in fictie mag wat Peter Buwalda schrijft over de gebeurtenissen direct na de onverwachte thuiskomst van Joni en Aaron vanuit de hen door vader Siem Sigerius aangeboden vakantie, dan moet de werkelijkheid wel helemaal bar en boos zijn. En dat is ‘ie natuurlijk ook, de werkelijkheid.

Op dat keerpunt in Bonita Avenue aangekomen vond ik het drama toch een wat kluchtige wending nemen, terwijl dit het moment suprême binnen het verhaal is. Gelukkig gaat ‘t alleen hier even over de top. Buwalda heeft de regie over de beschrijving van de levens van zijn drie hoofdpersonen strak in handen. In de opeenvolgende hoofdstukken is telkens één van hen het middelpunt van de vertelling. We leren ze kennen, met al hun krassen en deuken onder de gladde huid van hun maatschappelijk welzijn, en je vraagt je af hoe die butsen toch ontstaan zijn. Buwalda laat het in het midden, gelukkig, en de kunst is als lezer ook niet in de val van de gemakzuchtige verklaringen te vallen; een simpele optelsom van oorzaak naar gevolg zou het boek, als spiegel van de werkelijkheid, immers een stuk minder geloofwaardig maken.

Advertisements

Is Hanna Bervoets Alexander Klöpping?

Ik deed de radio aan, in de keuken omdat ik ging koken, en hoorde bij Pavlov op radio 1 Alexander Klöpping. Tenminste, zo leek het even. Maar hij kon het niet zijn, ik hoorde de stem van een vrouw.

Het accent was hetzelfde, het vocabulaire was hetzelfde en wat gezegd werd had ook door AK gezegd kunnen worden, ongeveer. Zo hoorde ik Hanna Bervoets, want zij was het, bijvoorbeeld zeggen: ‘dat is helemaal waar, maar tegelijk ook niet’. Een typische Klöpping uitspraak, dacht ik tot nu toe.

Is Alexander Klöpping ook Hanna Bervoets?

Geloofwaardigheid

 

 

 

 

 

 

In zijn nrc column van vrijdag 1 augustus herinnert Menno Tamminga ons aan de uitspraken die Emile Roemer krap een jaar geleden deed over hoe hij zou omgaan met een eventuele Europese boete voor het overschrijden van de grens van 3% begrotingstekort. En de reacties daarop door andere politici.

Die reacties en hoe de meningen vervolgens veranderden lijken me een goed voorbeeld van een reden waarom wij Nederlanders minder vertrouwen hebben in onze volksvertegenwoordigers. Natuurlijk, in een land zonder kiesdrempel is coalitievorming vrijwel altijd noodzakelijk en dat vraagt om compromissen. Maar wanneer politici opportunisme aan de man denken te kunnen brengen als redelijkheid en het nemen van verantwoordelijkheid, worden ze ongeloofwaardig. En dan geloven we ook niet zo snel meer in hun uitspraken van vandaag. Want morgen blijkt het tegendeel waar te zijn.

Afbeelding