Wolken boven Groningen, 28/8/xc2xb409

Wolken_boven_groningen_28_aug_09

Wolken_boven_groningen_2_28_aug_09

Advertisements

Geen pompoen te bekennen

Terwijl ik een paar maanden geleden een pompoen panklaar stond te maken bedacht ik dat het eigenlijk voor de hand zou liggen enkele van die pitten, waarvan je er zo veel in een pompoen vindt, te zaaien. Dan zou ik immers later in het jaar zelf pompoenen kunnen oogsten.

Zo gezegd, zo gedaan.

Al snel staken de eerste blaadjes hun frisse groen uit de aarde van mijn balkonpot omhoog. En inmiddels liggen er een paar flinke uitlopers waaraan ook flink wat van die mooie geel-oranje bloemen tot bloei komen. Maar tot zelfs maar het begin van een pompoen heeft nog niet een zo’n bloem het weten te schoppen.

Er zijn al wel een paar tomaten in ontwikkeling, sommigen flink uit de kluiten gewassen, maar nog erg groen.

Een rechte rug

Wat iemand in een maatschappelijk/politiek leidende functie in ieder geval moet hebben is een rechte rug. Steeds meer mensen in dergelijke functies blijken daarover alleen te beschikken bij windstilte.

Neem het geval Tariq Ramadan, werkzaam voor de gemeente Rotterdam en de Erasmus universiteit. En ook voor Press tv, zo bleek onlangs. Maar bovenal is hij moslim, en dat betekent in de Nederlandse verhoudingen dat je iets uit te leggen hebt en houdt tot je je bekeerd hebt tot… ja, dat doet er eigenlijk niet toe, als het maar niks islamitisch is.

De universiteit van Oxford, waar Ramadan ook doceert, merkte op dat vrijheid van meningsuiting in het universitair klimaat essentieel is. Juist waar het om wetenschap gaat is het van groot belang dat met elkaar strijdende meningen de ruimte krijgen. Het uitsluiten van verkeerde meningen is immers juist datgene waardoor bijvoorbeeld fundamentalisten (van allerlei pluimage) zich laten herkennen.

In Nederland raken we er steeds meer van overtuigd dat je iemand op zijn maatschappelijke betrouwbaarheid kunt beoordelen aan de hand van zijn bereidheid een ander de hand te schudden. Het is  een criterium, maar wel dat van bange, verongelijkte lieden.

Bindingsangst?

Terwijl ik langs weggetjes met namen als ‘Mottensteeg’ en ‘Gieselgeer’ skatend van de zomer genoot, drong het plots tot mij door dat ik me misschien te zeer aan deze zomer ben gaan hechten. Het licht, het groen en vooral de koesterende warmte, het lijkt of het mij dit jaar allemaal meer raakt dan andere jaren.
Straks wordt het weer herfst. En dan zal het nog wel gaan, want ook dat seizoen heeft een zachte kant. Maar wat als de winter zich doet gelden? Kaal en koud zal het zijn en ik zal me weer moeten kleden tegen een gure, kale wereld.

Gelukkig zal er ook een warm huis zijn dat op mij wacht.

Zondagmiddag, fietsen!

Ik zat op mijn balkon te lezen. De zon was juist achter de dakrand verdwenen toen een lichte onrust mij bekroop. Dat gebeurt wel vaker wanneer ik bedacht heb ‘vandaag eens niets te doen dan lezen en lummelen’. De onrust wilde niet wijken, dus trok ik toch mijn hardloopschoenen maar aan en vertrok, richting Paterswoldsemeer. Over de Hoornse dijk liep ik en het ging wel aardig.

Het groen heeft zijn frisheid prijs moeten geven aan de volheid van de zomer en de witte waterlelie ligt tevreden tussen haar door de wind wat opgehoopte bladeren. Maar op mijn pad was het druk! Wat een fietsers! Vaders en moeders met kind, oudere echtparen vooral en ook wielrenners, die zo natuurlijk helemaal niet opschoten. En toen ging het brugje ook nog open omdat een bootje uit het sluisje moest. Dat werd wel een beetje passen en meten toen we weer verder konden. Maar gelukkig was het zondagmiddag en waren wij goed geluimd.

Een wandeling in augustus

Het afgelopen weekeinde wandelde ik met I. van Maarn naar Leersum naar Veenendaal. Een mij onbekend gedeelte van het land.

Vooral het gedeelte tussen Leersum en Rhenen verraste door de afwisselende landschappen. De uiterwaarden onder Amerongen (dat mij van daaruit gezien deed denken aan het dorp waar Belcampo zijn jongste dag situeerde), het uitzicht over de vallei en de Plantage Willem III, waar de herder met zijn kudde een mediterraan beeld schiep, en wat verder noordwaarts het klif waar vandaan de lange trap naar het ‘spannende landschap’ leidt  waarachter een hoogst eigentijdse recreatie rotonde uitnodigt tot verbaasd grinneken.

Twee mooie dagen, kortom.