Bridge to Tranentrekker

Tweede Pinksterdag, het weer niet zo geweldig, we gingen naar de film. The Bridge to Terabithia, een ingetogen fantasyfilm over een eenzame jongen.
Het was niet druk. Welgeteld 11 bezoekers waren er, wij drieen inbegrepen. Een film uit de Disney fabriek. Voorspelbaar, zou je zeggen, maar goed gemaakt, met leuke hoofdrolspelers.

Eerst is er Jesse. Jesse lijdt onder zijn vittende zussen, de geldzorgen van zijn oudersen de bullebakken op school. Zijn fantasie leidt hem naar eenimaginaire wereld, waar hij steun vindt als de dood ten toneleverschijnt. Dat las ik op Cinema.nl, maar dat laatste stukje drong toch niet goed tot mij door.
Dan komt Lesley, een nieuw meisje in de klas, dat ook Jesses buurmeisje blijkt te zijn. Een meisje met veel verbeeldingskracht, dat Jesse laat zien dat je een wereld te winnen hebt als je je geest openstelt voor het bijzondere in het gewone. Na een aarzelend begin, zo gaat dat nu eenmaal in zo’n film, ontdekken Jesse en Lesley elkaar en de magische wereld aan de overkant van het stroompje in het bos achter hun huizen.

Bridge_2

So far so good. Ik laat me inpalmen door het verhaal, gecharmeerd door de hoofdrolspelers en de rustige opbouw van de film.

Dan gaat Jesse onverwacht met een lerares naar het museum in de stad. Het is zaterdag en het lag meer voor de hand dat hij deze dag met Lesley naar hun magische woud zou gaan. Ach, denk ik, de scenarist wil ze hun eerste ruzie laten beleven. Straks is zij kwaad omdat hij als het ware spijbelt van hun vriendschap. Maar de scenarist heeft iets heel anders voor ons in petto.

Even later kruipt een traan over mijn wang. En nog een. En wanneer Jesses tot dan toe nogal barse vader hem in zijn armen sluit nog een paar. Ook W houdt het niet droog, merk ik. Daar zitten wij, twee volwassenen, te snotteren aan weerszijden van M, die het ook verdrietig vindt, maar zonder te hoeven huilen.

Advertisements

Eigenwijs met water

Ik liep in de supermarkt, ter hoogte van de sappen en de waters, en werd aangesproken door een oudere dame met rollator. Zij vroeg mij of ik verstand had van water. Ik zei haar dat dat tegenviel, aangezien ik vrijwel altijd water uit de kraan gebruik. Zij wilde mij toch haar probleem even voorleggen.
Er ging een man komen om haar belastingzaken te regelen en zij wilde hem iets te drinken aanbieden. Wat zou nu een goede keuze zijn?

Ja, koffie ging hij natuurlijk eerst krijgen, maar wat daarna?

Je hebt gewoon water en je hebt water met prik, vertelde ik haar. Ja, maar water met prik, dat vond ze zelf niet lekker, en dan zou ze ermee blijven zitten. Misschien kunt u hem een plezier doen met een glaasje vruchtensap, stelde ik voor; want water is maar water, dacht ik. Nee, ik hou helemaal niet van vruchtensap, zei ze, en dan zit ik ermee. Maar als u hem plat water wilt schenken, kunt u het ook gewoon uit de kraan halen, zei ik. Als hij niet ziet dat het uit de kraan komt proeft hij het verschil niet. Nee, het moest toch niet lijken alsof het op een koopje moest, dus water uit de kraan viel af. En vruchtensap dus ook, want dat zou niet op gaan, net als water met bubbels.

Zij bedankte mij voor mijn raad en zette een fles mineraalwater zonder prik in haar rollatormandje.

Over tien jaar, dat was het gisteren

Op 21 mei 1997 zaten we, zoals vrijwel iedere dag na ons werk, in de Kroeg van Klaas. Hans, Teunis, Edzard, Willeke en Remko, dat waren wij. Natuurlijk werkten er meer mensen in ‘ons’ Eethuis, maar dit waren wij. Het waren roerige tijden. Liefdes liepen op hun eind, we waren onzeker over onze toekomst, we verklaarden elkaar uit onze verledens, liefdes bloeiden op, en dat ging allemaal des te gemakkelijker doordat er menig glas bij gedronken werd.
Zo zaten we daar op die 21e mei 1997 en we spraken af elkaar daar over tien jaar weer te ontmoeten.

Gisteren waren die 10 jaren voorbij. Willeke en ik, nog steeds samen, hadden onze twijfels. Zou er wel iemand op komen dagen? Hadden we wel zin in een avondje Kroeg van Klaas op maandag? Maar dat we het te flauw vonden niet te gaan, nu we ons de afspraak nog herinnerden, dat gaf de doorslag.
Natuurlijk spraken wij over vroeger, over Teunis, Edzard en Hans, maar meer toch over de opleiding die W nu volgt, over de perikelen in de klas van M en over mijn werk. Want wij bleven met ons tweexc3xabn deze avond, 10 jaar na die avond in 1997…

Mijn encyclopedie

In 1969 ging ik naar de middelbare school. In die tijd was dit het moment waarop ouders een encyclopedie aanschaften; een scholier kon immers niet buiten een degelijke bron van informatie. Gelukkig kozen mijn ouders niet voor zo’n donkerbruin gebonden kolos met gouden opdruk. Nee, het werd de Sesam gexc3xafllustreerde/alfabetische encyclopedie, in 12delen xc3 f 5,00, uitgegeven in 1967, in handig pocketformaat.  Sedertdien heb ik nooit meer reden gezien een encyclopedie te kopen, en nu hebben we de Wikipedia.

Inhoudelijk is mijn Sesam op veel gebieden natuurlijk hopeloos verouderd. Maar juist doordat de opgenomen informatie statisch is, krijgen de  twaalf deeltjes nu langzamerhand weer een zekere waarde. Zij geven een aardig beeld  van hoe de wereld toen was. Het lemma computer beslaat bijvoorbeeld slechts 2xc2xbd regel:

Computer [Eng.] term voor overwegend electronische apparatuur, die reken- en geheugenwerk mechaniseert.

Toen ik later ging studeren kreeg ik een schrijfmachine.

Bij Televisie wordt flink uitgeweid over de technische kant van het nog jonge verschijnsel. Dan staat er: Kleurentelevisie is intussen in diverse landen (VS,USSR, Frankrijk, Duitsland, Nederl., Belg.) ingevoerd. Elders is men in een vergevorderd stadium. Regelmatige zij het nog beperkte uitzendingen vinden reeds plaats.

Grappig is het te zien dat de kloof tussen hogere en lagere cultuur nog helemaal niet gedicht was. Ajax, zie Aias, is een Griekse held, en Feijenoord een havengebied in Rotterdam. Wel wordt aandacht besteed aan de voetbalsport an sich. Dat gaat zo: Wordt gespeeld door 2 elftallen, opgesteld in 4 linies, en met een leren bal (omtrek 68 – 71 cm) (…) Een doelpunt is gemaakt zodra de bal door het doelvlak (op het midden der korte zijden) is gegaan. De enige club die wordt genoemd is het Haarlemse HFC, omdat dit de 1e Ned v.ver. (was).

‘t Is duidelijk: de Sesam gexc3xafllustreerde/alfabetische encyclopedie en ik, wij worden samen oud.

Krakers!

Inmiddels zijn de oude boekenkasten natuurlijk al lang leeg en klaar om uit elkaar gehaald en afgevoerd te worden (waarheen eigenlijk?). Toen ik echter even niet oplette heeft een groep playmobillers de onderste planken gekraakt en ingericht als woning, lusthof en ziekenhuis. Het wachten is nu op een geschikt moment om zonder inzet van ME tot ontruiming over te kunnen gaan.

Gewoonte nam mij in haar armen…

Plotseling bleef mijn vader dan staan en vroeg aan mijn moeder: ‘Weet je waar we zijn?’ Doodmoe van de wandeling, maar trots op hem, bekende mijn moeder lief naar hem opkijkend dat ze er geen idee van had. Lachend haalde hij zijn schouders op. Dan, alsof hij het uit zijn vestzak gehaald had, gelijk met zijn sleutel, toonde hij ons het achterpoortje van onze tuin recht voor ons dat, samen met de hoek van de rue du Saint-Esprit, aan het eind van al deze onbekende wegen op ons was blijven wachten. Mijn moeder was vol bewondering voor hem en zei: ‘Je bent grweldig!’ En vanaf dit ogenblik hoefde ik geen stap meer te doen, de grond liep vanzelf onder mijn voeten weg in deze tuin waar al zolang alles wat ik deed door geen bewuste opmerkzaamheid meer geleid werd: de Gewoonte nam mij in haar armen en droeg me naar bed als een klein kind.

Marcel Proust, Combray

Ischa

Ik stond in de keuken en luisterde naar Kunststof, terwijl ik een walnoot-bloemkoolcurry bereidde. Te gast was een vrolijke, zeer levenslustige actrice die haar vak serieus neemt. Het was een boeiend gesprek, al dacht ik op een gegeven moment wel, zoals wel vaker tijdens dit programma, dat het nog aardiger zou zijn als de interviewster af en toe eens een wat dwarse vraag zou stellen. Jammer vond ik ook dat Maria Kraakman tot de volwassenen blijkt te behoren die zich graag sabbelend op een lolly laten zien. Maar ja, dit is radio en ik heb het dan ook alleen van horen zeggen.

En plotseling voelde ik weer wat toch een hele tijd verdwenen leek: ik mis Ischa en zijn gesprekken…

Ischa met Soesja Citroen