Irak: quo vadis?

Eerlijk gezegd hinkte ik enigszins op twee gedachten, in de weken voordat de tweede golfoorlog begon.

Nee, oorlog voeren zie ik niet als een probaat middel ter verbetering van de wereld, zeker niet als de VS het initiatief ertoe nemen.

Anderzijds ging het gerucht dat er nogal wat chemische en biologische wapens in het bezit waren van een man die had aangetoond er helemaal geen moeite mee te hebben ze ook te gebruiken. Diezelfde Saddam Hoessein voerde ook anderszins een waar schrikbewind en de economische boycot tegen zijn land, van kracht sedert de eerste oorlog tegen Irak, toen nog om Koeweit, had inmiddels zijn hele land tot armoede gebracht, maar hem kennelijk niet gedeerd.

Het argument van die chemische en biologische wapens bleek al voor de oorlog werd ingezet niet werkelijk meer te verdedigen. Ook minister Powell schaamt zich inmiddels voor de manier waarop hij, tegen beter weten in, probeerde vol te houden dat die wapens per vrachtwagen voortdurend mobiel werden gehouden, reden waarom de inspecteurs ze niet konden vinden.

Kortom, ik was uiteindelijk wel tegen die oorlog, maar koesterde tegelijk de hoop dat er, zou hij toch gevoerd gaan worden, en dat leek onvermijdelijk, dat er toch iets goeds van zou komen.

Inmiddels zijn we drie jaar verder. Het onderwerp ‘bomaanslag in Irak’ is een bijna vaste rubriek in de journaals geworden. Behalve op dagen dat de dienstdoende redacteur van mening is dat het ons wel wat zal gaan vervelen.
Soennieten en Sjiieten zijn nu zover dat ze elkaars Moskeeën tot ontploffing brengen en het dagelijks te tellen dodelijke slachtoffers van al het geweld bereikt recordhoogten.
Eens te meer blijkt dat de vooronderstelling van de geallieerden: wij hoeven ons niet te verdiepen in de verhoudingen ter plekke, zij zullen ons immers huilend van dankbaarheid in de armen vallen, dat dat idee een bloedige misvatting is geweest. Dat Irak nu nog het zo gewenste lichtend voordeel van democratie in het Midden Oosten zal worden, wie durft het nog te hopen?

Arme Irakezen.

Wat zit er in: zelfgemaakte sinaasappelazijn?

Leuk, zo’n flesje azijn met kruiden erin. Nog leuker is het om zelf je flesje azijn op smaak te brengen met dingen die in die flesjes meestal niet voorkomen. Bijvoorbeeld:

* 5 dl. azijn (die dan weer niet zelf gemaakt is; de goedkope supermarktazijn is tamelijk hard van smaak, dat kan lekkerder)
* (goed gewassen) schil van een sinaasappel, in reepjes gesneden (dan gaat het immers gemakkelijker in de fles)
* een stuk of 8 teentjes knoflook (idem)
* 1/2 theelepel thijm

Een week of drie laten ‘rijpen’, et voila…

Zaterdag, pag. 206

In de koelkast staan al drie flessen champagne. Hij doet een stap naar de cd-speler maar bedenkt zich dan, want hij voelt de aantrekking, als zwaartekracht, van het naderende tv-nieuws. Dat is iets van deze tijd, om per se te willen horen hoe het met de wereld staat en verbonden te zijn met de overgrote meerderheid, met een gezamenlijke ongerustheid. Die verslaving is de laatste twee jaar sterker geworden; door monsterlijke en spectaculaire scxc3xa8nes is er een andere schaal van nieuwswaarde ingevoerd. De mogelijkheid dat deze zich herhalen is een van de draden die de dagen verbinden. De boodschap van de regering – dat een aanslag in een Europese of Amerikaanse stad onvermijdelijk is – betekent niet alleen een afwijzing van de verantwoordelijkheid, maar ook een violente belofte. Iedereen is er bang voor, maar in de collectieve geest bestaat ook een donkerder verlangen, een hunkering naar zelfkastijding en een godslasterlijke nieuwsgierigheid. Zoals de ziekenhuizen hun crisisplannen hebben, zo staan de televisiezenders in de startblokken, en hun publiek wacht af. Groter, grover nog de volgende keer. Laat het niet gebeuren alsjeblieft. Maar laat het me wel zien, rechtstreeks en alle hoeken, en laat het mij als een der eersten weten. Ook moet Henry nog iets horen over de hechtenis van de piloten.

Ian McEwan ~ Zaterdag

Nogmaals over Vrijheid

In Oostenrijk is de historicus (eerlijk gezegd aarzel ik bij het toekennen van deze toch met wetenschap geassocieerde titel) David Irving veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf. Omdat hij in het verleden de mening uitsprak dat jodenvervolging en vernietiging door (vooral) nazi-Duitsland niet meer zou zijn dan een mythe (ik zie geen enkele reden om smaakvol te zijn over Auschwitz. It’s baloney. It’s a legend) Inmiddels schijnt hij op andere gedachten gekomen te zijn, maar kennelijk was zijn misdaad nog niet verjaard.

Ook in Nederlandse bioscopen is de Turkse film Kurtlar
Vadisi – Irak
te zien. In deze film wordt de oorlog in Irak als het ware vanuit het andere perspectief verteld. Amerika wordt niet getoond in zijn nobele drang de wereld democratie te brengen, maar als usurpator die er slechts op uit is zijn oliebelangen veilig te stellen. Een voor velen van ons waarschijnlijk herkenbaar beeld. De makers van deze film hebben echter besloten een gevoeliger element toe te voegen. Niet alleen worden de Amerikanen als huichelaars ontmaskerd, bovendien blijken zij onderdeel uit te maken van een Joods complot. En dat maakt de film omstreden, althans in het Westen. In het Midden Oosten smult men over het algemeen van dit soort lugubere ideexc3xabn.

Nu gaan er, bijvoorbeeld in Duitsland, stemmen op deze film te verbieden. Hij zou immers niet bijdragen tot wederzijds begrip en ook de complottheorie valt hier, terecht overigens, slecht. Maar waar hebben wij ons de afgelopen weken (of zijn het inmiddels maanden? In ieder geval is het sterven om de Deense cartoons nog niet ten einde) nu zo druk om gemaakt? Wanneer wij nu gaan beweren dat er toch zaken zijn waarover niet geproken mag worden omdat dat voor ‘ons’ te kwetsend zou zijn, dan blijft er van ons zo vurig beleden geloof in de Vrijheid natuurlijk niet veel over.

Zwaar

De winter haalde me toch in. De grijze dagen die wij tot vandaag beleefden waren het misschien, of gewoon het feit dat het al zo lang zo snel donker en ook helemaal niet warm meer is. Of wellicht zijn het gewoon de muizenissen die een mens kunnen vermoeien zonder dat hij het merkt. In ieder geval was ik vaker wel dan niet vroeger wakker dan de wekker.

Hoe dan ook, de afgelopen week overviel mij een zwaarte die ik maar niet kwijt kon raken. Mijn hoofd, mijn ogen, mijn stemming, ze leken alle met tegenzin besmet.

Vandaag scheen de zon. Ik maakte tijdens de lunchpauze een stevig wandelingetje, mijn ogen toeknijpend tegen het felle licht, wat mijn humeur wel enigszins ten goede kwam, maar overigens nog niet de verlichting bracht waarnaar ik uitkijk.

De duim

De duim moet al tien-, zo niet honderdduizenden jaren genoegen nemen met zijn weinig prestigieuze, zij het wel degelijk belangrijke rol als opponent van de vier vingers. De lijst met voorwerpen en instrumenten die zonder opponerende duim niet of nauwelijks te hanteren zijn is lang.

Sedert een jaar of 20 kreeg de duim, zomaar en volledig onverwacht, een nieuwe kans. Waarschijnlijk is het gebruik van de duim als instrument om tekens op een klein toetsenbordje in te voeren echter niet zo’n heel lang leven beschoren. Ik neem althans aan dat onze afstandsbedieningen en telefoontjes binnen niet al te lange tijd bijvoorbeeld onze gesproken commando’s op zullen willen volgen.

Dat is jammer voor de duim.

Het was interessant geweest te zien welke evolutionaire wending het nieuwe gebruik van de duim als actief lidmaat tot gevolg zou hebben gehad. Misschien zouden de rollen uiteindelijk totaal omgekeerd zijn: de vingers als passieve opponenten van de actieve duim.