Een bijzonder moment

Gevraagd werd haar: xe2x80x9cOverweegt u af te treden?xe2x80x9d

En zij antwoordde niet, met het van haar zo vertrouwde aplomb: xe2x80x9cxe2x80x9dNee hoor! Hoezo? Ik ga gewoon weer lekker aan het werk.xe2x80x9d

Deze keer sprak zij: xe2x80x9cIk heb geen commentaar.xe2x80x9d

5 kilo

Op 8 april introduceerde ik hier mijn eigen versie van een uitzettingsbeleid. Illegale kilo’s, kilo’s die zich in mijn lijf hadden verschanst op minder flatteuze plaatsen, zouden niet langer gedoogd worden. Dat voornemen leverde een eenmalige kennismaking op met een carameldrankje dat zich aanbood als professioneel kilo-uitzetter. Maar omdat ik zelf, hoe je het ook wendt of keert, degene was geweest die ze binnen had gelaten, zou ik er ook zelf voor moeten zorgen dat ze weer vertrokken.

Minder eten dus, en ook selectiever. Geen koekjes, vooral niet op de zaak, waar ze zo welig tieren. Geen drop en geen chocola, omdat ik zomaar zin heb in iets lekkers. Maar vooral: gewoon eten, maar dan minder.

Want volgens mij zullen dixc3xabten die gebaseerd zijn op ongewone eetpatronen je zeker gewicht doen verliezen, maar zodra je terugkeert naar de dagelijkse kost weet je niet hoeveel je daarvan moet eten om de energie-inname af te stemmen op het energieverbruik.. En dat is toch de oorzaak van gewichtstoename, dat je meer caloriexc3xabn opneemt dan je nodig hebt.

Inmiddels hebben vijf kiloxe2x80x99s, dat is 6,5% van het startgewicht, zonder veel tegenstribbelen mijn lichaam verlaten. Waar ze nu uithangen weet ik niet. xe2x80x99t Is wel een wonderlijk idee dat vijf kilo moleculen die geruime tijd deel uitmaakten van mij, mij mede waren, nu ergens anders in de wereld deel uitmaken van… ja, van wat? Of zelfs: wie?

Het meeste hinderlijke visioen was en is toch wel dat van chocola. Daar heb ik eigenlijk zelfs vaker zin in dan toen er nog geen verbodsbordje aan kleefde. Binnenkort zal ik dat bordje weer vervangen door een dat de consumptiesnelheid beperkt. Want het moet natuurlijk niet zover komen dat ik op een winderige dag zomaar wegwaai.

Stappen voor de derde wereld

Vanavond is het zover: de Nacht van de fooi.  Wie vanavond uitgaat,  wordt verondersteld een extra fooi te geven, want die fooi gaat naar ‘de derde wereld’.

De armoede is oneerlijk verdeeld in de wereld, en dat lijkt maar niet anders te kunnen worden. Oorlog, extreme droogte, we kennen de beelden en voelen ons machteloos. Al is machteoos misschien niet het goede woord. Van grote invloed op de verdeling van onze rijkdom is natuurlijk de verdeling van economische macht.

In de Verenigde Staten is al vaker getoond hoe groot de economische macht van consumenten kan zijn, mits zij zich verenigen. Menig bedrijf heeft besluiten herzien vanwege een kopersstaking. Zoiets zou in Nederland ook kunnen werken. ‘U laat uw kleding onder onacceptabele omstandigheden voor een dito loontje door kinderen in elkaar zetten in India? Fijn dat ze daardoor zo goedkoop is, maar wij kopen ze niet!’

Maar ja, wij zijn zuinig, en zo’n koopje laat je niet lopen…

Kort en goed komt het erop neer dat wij niet erg bereid zijn ons in oorzaak en gevolg van het een en ander te verdiepen. En dat geldt kennelijk nog het meest voor jongeren. Daarom moet er iets leuks bedacht worden om ze te betrekkien bij ‘de derde wereld’. Bijvoorbeeld Live Aid. Wereldsterren op het podium, deel uit maken van een wereldwijd (!?) spektakel en ook nog een supergoed gevoel, want je maakt deel uit van de beweging die de honger in de wereld gaat uitbannen.

En vanavond dus drinken voor de derde wereld. Een nieuwe kans op een eigentijdse aflaat.

Ehh, mevrouw Verdonk?!

    Geachte heer, mevrouw,

Op 20 mei jongstleden stelde ik minister Verdonk een vraag via het emailadres vragenaanministerverdonk@minjus.nl. Op 23 mei ontving ik van u onderstaand antwoord. Deze vlotte reactie verraste mij op aangename wijze.

Sindsdien is echter vrijwel een maand verstreken en begin ik mij af te vragen of ik ook het eigenlijke antwoord op mijn vraag nog zal gaan ontvangen.

Ik vermoed dat de laatste tijd wel meer mensen van de gelegenheid gebruik gemaakt zullen hebben minister Verdonk een vraag te stellen; haar beleid en de wijze waarop zij dat verkondigde gaf daartoe ook wel aanleiding. Wanneer u mij dan ook laat weten dat u de handen vol hebt met het beantwoorden van die vragen, dan geloof ik u direct. Voor de zekerheid wil ik echter toch mijn wachten op uw antwoord bij u onder de aandacht brengen.

Met vriendelijke groet,
Daedalus

Een duivels dilemma

Er wonen inmiddels veel mensen in Almere. En velen van hen moeten voor het werk richting Amsterdam. Daarom komt de weg tussen beide steden zo vaak voor in het overzicht van filemeldingen.

Ons kabinet bereidt Nederland voor op de toekomst. Dat gaat natuurlijk gepaard met de nodige visie inzake de ontwikkeling van mobiliteit en milieu. En voor je het weet sta je dan voor een duivels dilemma: moet de capaciteitsuitbreiding van het wegennet langs tracxc3xa9 A of toch langs tracxc3xa9 B worden gerealiseerd?

Maar wie voor dit dilemma blijft staan, laat zich toch kennen als iemand die niet verder kijkt dan haar neus lang is. Linksom of rechtsom, het komt er telkens op neer dat we allemaal iedere dag in onze auto blijven klimmen.

In Belgie hebben ze geen last van dit soort duivelse dilemma’s. Eerst bedachten ze dat de oplossing voor een onderbezet openbaar vervoer systeem niet ligt in het opheffen van lijnen, maar in het verlagen van de kaartprijs. Toen bedachten ze dat je nog meer mensen in trein en bus krijgt wanneer je meer lijnen frequenter laat rijden. En de uitkomst is dan dat het particulier autogebruik niet almaar verder toeneemt, zoals bij ons, en dat het gebruik van het openbaar vervoer juist wel toeneemt, zoals niet bij ons.

Dus, een weinig origineel voorstel: organiseer frequent en betaalbaar openbaar vervoer tussen Almere en Amsterdam en trek een lange neus naar het duivels dilemma.

Marktwerking in de zorg

Op 28 juli 2005 schreef ik niet over de diagnose-behandelcombinatie (dbc), maar deed wel een voorspelling. Laat ik  het er vandaag maar eens iets over zeggen.

Wat is een dbc? Voor ieder die zich als patient meldt bij een zorginstelling wordt een diagnose opgesteld. Voor iedere diagnose is een bijbehorend behandeltraject vastgesteld. Voor de combinatie van diagnose en behandeling is een prijs bepaald, een vergoeding die de zorgverlener bij de ziektekostenverzekeraar kan declareren. Er zijn inmiddels meer dan 30.000 dbc’s gedefinieerd.

Afgelopen week werd groot het nieuws gebracht dat de ziekenhuizen teveel declareren bij de verzekeraars. Er werd een bedrag genoemd van ruim een half miljard, maar ook het 4 tot 6-voudige daarvan kwam voor, terwijl zelfs frauduleus handelen door de medisch specialisten  in dit verband genoemd werd.
Het viel mij daarbij op dat je nog vrij goed op moest letten wilde je erachter komen dat het hele geval direct samenhangt met het lumineuze verschijnsel diagnose-behandelcombinatie. En daar ligt toch de oorzaak.

Het dbc-circus is het resultaat van het idee van vraaggestuurde zorg. Op ieder produkt plak je een prijsje, dan zal de consument vanzelf die aanbieder kiezen die het goedkoopst kan leveren. Waarbij de zorgverzekeraar dan de consument vertegenwoordigt. Maar zoals al eerder is vertoond , laat de complexe werkelijkheid zich niet zo gemakkelijk sturen door simpele, vooral ideologisch gefundeerde oplossingen als  ‘marktwerking levert de beste uitkomst’.

Suzanne neemt je mee

Nadat ik een deelvan mijn middag had geworsteld met een serie Excel-grafieken die plotseling oplafhartige en voor mij onverklaarbare wijze hadden besloten mijn zorgvuldiggerangschikte cijfers op een onzinnige manier te visualiseren, besloot ikchagrijnig dat het genoeg was geweest voor die dag. Ik bracht mijn computer totzwijgen, schoof papieren op een hoop, graaide wat persoonlijke zaken bij elkaaren stond op het punt te vertrekken.

De telefoon ging, ik nam op.

Het was Suzanne.

Nu kan het verhaal twee kanten op gaan.

Ten eerste de kant die voortspruit uit de herinnering die denaam bij je oproept, de kant van de bezongen Suzanne, de kant die nooit demijne was maar de belofte uitdrukt van datgene waarnaar je op zoxe2x80x99n moment opkantoor zonder het te weten verlangt:

Suzanne neemt je mee,
naar een bank aan het water,
duizend schepen gaan voorbij
en toch wordt ’t maar niet later,
en je weet dat zij goed gek is,
want daarom zit je naast haar
en ze geeft je pepermuntjes,
want ze geeft je graag iets tastbaars
en net als je haar wilt zeggen:
‘ik kan jou geen liefde geven’
komt heel de stad tot leven en hoor
je meeuwen schreeuwen,
je hebt steeds van haar gehouden,
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand.

En er is, mutatismutandis, de tweede kant, de kant waar geen bankje staat, waar geen schepenvoorbij varen en waar Suzanne je geen pepermuntjes geeft. Niet omdat ze datniet zou willen, maar omdat ook zij achter een bureau zit en haar werkdag toteen goed einde probeert te brengen. Deze Suzanne kon dan ook niet anders danzout in de wonde strooien, door mij mee te nemen naar het bestand dat ik haarstuurde, het bestand waaraan een essentieel onderdeel ontbrak, wat zij, zo gafzij onmiddellijk toe, tot dan toe over het hoofd had gezien (zo vanzelfsprekendwas het dat dat onderdeel er wel was). En dat de verbeterde versie toch echt devolgende dag voor de middag klaar moest zijn.

Na thuiskomst ben ik eerstmaar flink gaan hardlopen, en toen ging het wel weer.