Cool Climate

Meldjeaan_button

Advertisements

Beter met bril

Gelukkig. Mijn aangezicht met kijkprothese werd goedgekeurd door de daartoe bevoegde instantie.

Wat bij al die zorg om de onvervalsbaarheid van het identiteitsbewijs dan wel weer verbaast is het gemak waarmee ik mijn nieuwe paspoort mee kon krijgen; het noemen van mijn geboortedatum en mijn postcode, waarbij de lokettiste het juiste adres ter bevestiging noemde, waren voldoende om het in handen te krijgen. En ik werd niet eens met de foto vergeleken! Wordt het toch nog spannend wanneer ik mij eens bij de douane meld…

Maandag 26 februari

Op een middag

zwom ik in kalm zeewater helder en fris
op de zandbodem een donkerblauwe steen
ik haalde diep adem en dook, een abnormaal grote vis
slokte mij op, ik zonk weg in een droom
de zon ging snel onder kwam nooit meer op

toen ik die nacht naar huis liep vroeg ik mij af
waar ik geweest was en wat ik deze keer weer
zou zeggen, maar er was niemand en niets
gordijnen tafel stoel bed vloerkleed lamp alles weg
zelfs de spijkertjes waren uit de muren verdwenen

geen maan hield zich op aan de hemel
geen ster was te zien, wat een overbodige leegte
dacht ik en had geen idee waarop te wachten

Wim Hofman

Weggooien

In weggooien ben ik niet zo goed. Dingen die het nog doen, die niet kapot zijn, maar die ik niet meer nodig heb, ik kan er meestal niet goed vanaf komen. En daarom bewaar ik ze dan maar, hopend op een toekomstige bestemming. Gelukkig hoort bij mijn flat een vrij grote kelder.

Zo zat ik in mijn maag met alle koppelstukken, snoeren en kabels die ik overhield aan mijn overstap van telefoon- naar kabelinternet. Veel uit de installatiedoos zit nog in ongeschonden plastic. Totdat ik deze week een losliggende telefoonkabel terugbracht naar de ICT-ers op de eerste verdieping en plotseling bedacht dat ze mijn snoeren etc. wellicht ook wel zouden willen hebben.

Het allermoeilijkst is echter het weggooien van boeken. Want een boek mag nu eenmaal nooit weggegooid worden. Toch liet ik vorige week een doos in de papiercontainer verdwijnen waarin zich zeker twaalf boeken bevonden. Ik vond die doos onder mijn bed, daar weggeschoven nadat ik de studie waar de boeken toe behoorden smadelijk had afgebroken. Ongeschonden boeken waren het, nog als nieuw, maar studieboeken waarmee ik niets meer te maken wil hebben, en ook al weer twee jaar oud. Alleen het boek Basiskennis statistiek werd gespaard; ik gaf in mijn eerste POP immers aan dat ik mij in die richting enigszins wil ontwikkelen.
Binnenkort worden mijn uitpuilende boekenkasten vervangen. Dan gaan er vast een paar boeken door mijn handen waarvan ik niet wist dat ik ze had en en wel weet dat ik ze nooit meer in zal kijken. Maar weggooien zal ik ze desondanks niet. Denk ik.

Beter zonder bril

Het is tijd voor een nieuw paspoort, berichtte de gemeente mij. Het oude paspoort is nog helemaal niet oud, ziet er nog picobello uit en met de pasfoto kan voor de dag komen. Maar omdat we graag heel zeker willen weten wie een echte Nederlander is en wie niet, is het paspoort nog beter gemaakt en moet ik dat nu toch echt niet meer te vervalsen document kopen. Of niet natuurlijk, dat mag ook.

Ik zat nog maar kort op de middelbare school toen mij een bril  werd aangemeten. Zelfs vanaf de eerste rij kon ik nog nauwelijks lezen wat er op het bord geschreven werd, en liever zat ik toch wat meer achterin, bij het raam. Sedertdien begint mijn dag met het opzetten van mijn bril en betekent het afzetten ervan dat de dag zo’n beetje ten einde loopt. Er zijn kortom maar heel weinig mensen op deez’ aard die zich mij voor kunnen stellen zonder bril.

Voor het nieuwe paspoort moet natuurlijk een nieuwe pasfoto gemaakt worden. Nu weet ik dat aan die pasfoto zeer strikte eisen worden gesteld, om terroristen te kunnen ontmaskeren bijvoorbeeld, maar dat een afbeelding van mijn gelaat met bril, bril die dus al tientallen jaren bij dat gelaat inbegrepen is, waarschijnlijk niet acceptabel zou zijn, verraste mij toch wel. Beter zou het zijn een foto in te leveren zonder bril. Of met een van de twee stand-in brillen die het pasfotowinkeltje al klaar had liggen.

Van goudkleurige monturen houd ik helemaal niet, dus werd het zonder. En vooruit, ook nog een met mijn eigen bril, omdat ik het zo raar bleef vinden dat ik mij zou moeten identificeren met een gezicht waaraan een zo vertrouwd detail zou ontbreken. En die foto mxc3xa9t kreeg ik er ook nog gratis bij, zij het met een nauw verholen zucht, wat toch aardig was. En nu ga ik natuurlijk proberen de foto mxc3xa9t in mijn nieuwe paspoort te krijgen.

dinsdag 13 februari

Geef nooit het hele hart

Geef nooit het hele hart, want
liefde zal nauwelijks iets waard
zijn voor hartstochtelijke vrouwen
als alles zeker lijkt; zij houden
er niet van dat het van kus tot kus
verbleekt; alles wat lieflijk is
is maar een kort en dromerig genot.
O, geef het hart nooit onverkort
want zij, wat men ons ook vertelt,
leggen hun hele hart in ‘t spel.
En wie zal het te spelen wagen
als liefde hem met stomheid heeft geslagen?
Hij die dit schreef, hij weet het tot zijn spijt
want hij gaf heel zijn hart en was het kwijt.

W.B. Yeats
vertaling J. Eijkelboom