De ondergang van het denken

 

"En zo heeft de barbaarsheid zich uiteindelijk meester gemaakt van de cultuur. Onder dekking van dat grote woord groeit de intolerantie tegelijkertijd met het infantilisme. Wanneer het individu niet door zijn culturele identiteit wordt opgesloten in zijn afkomst en op straffe van hoogverraad de toegang ontzegd wordt tot twijfel, tot ironie, tot de rede, tot alles wat hem zou kunnen losmaken uit de collectieve matrijs – dan gebeurt het wel door de vrijetijdsindustrie, de schepping van deze eeuw van de techniek die geestesprodukten terugbrengt tot de status van waardeloze rommel (of entertainment, zoals dat in Amerika heet.) En het denkende leven maakt geleidelijk plaats voor de verschrikkelijke en bespottelijke confrontatie van fanatici en leeghoofden."

Alain Finkielkraut

Advertisements

Honger vs. overvloed

 

 

Hoewel het in beide gevallen over voedsel gaat, is er natuurlijk geen direct verband tussen de honger van de een, en het afval van de ander, behalve dat het moreel ongemakkelijk is: overdaad staat schrijnend tegenover tekort. Als wij vanaf vandaag stoppen met weggooien van voedsel is daar geen hongerig kind mee geholpen.

Er moet structureel iets veranderen, bijvoorbeeld stoppen met financieren van de export van landbouwproducten (nu exporteren onze boeren, omdat zij elders een betere (dwz door subsidies opgedreven) prijs krijgen. Of meer algemeen: vrije handel is niet hetzelfde als eerlijke handel: economische macht telt zwaar. Kortom, tijd voor Fair Trade!

Medal of Honor – the game

Het ging over Medal of Honor, bij DWDD, omdat op 12 oktober de jongste versie van dit videospel uitkomt. Miljoenen gamers kijken er reikhalzend naar uit en het belooft een volgende stap te bieden in het realistisch weergeven van de spelomgeving. De oorlog in Afghanistan is het decor waarin de speler in zijn rol als Amerikaans soldaat of Talib punten kan scoren en kan winnen of verliezen.

Niet helemaal verrassend was het dat ook de vraag opkwam hoe we deze manier van geweld als vermaak nog moeten waarderen. Nog minder verrassend was de reactie dat we vroeger toch allemaal cowboytje hebben gespeeld en kijk ons nu eens zitten: wij doen toch geen vlieg kwaad!? Dus!

Teleurstellend vond ik het dat zelfs de Universitair docent gamen – jawel, die bestaat – niet kon aanwijzen waar deze vergelijking  inmiddels mank gaat. Natuurlijk stelden wij ons vroeger voor dat wij ons werkelijk in de strijd bevonden en dat ons eigen gemaakt schiettuig echte kogels uitspuwde. Maar wat wij met elkaar beleefden stond toch mijlenver af van wat een oorlog is. Het hoge realiteitsgehalte van het hedendaagse schietspel geeft de speler de indruk dat hij (zelden zij) oorlog beleeft zoals deze werkelijk is. Het Amerikaanse leger heeft de makers flink geholpen en er zijn ook 'interviews' met soldaten die vertellen hoe authentiek het allemaal is. Maar oorlog wordt het nooit, oorlog voeren op een beeldscherm. Niet xc3xa9xc3xa9n gamer zal het spel afsluiten met een post traumatisch stress syndroom, iets waarmee menig echt soldaat wel thuis gekomen blijkt te zijn. En daarom kan het leger er vanuit gaan dat de geboden hulp de wervende kracht van het spel alleen maar zal vergroten. To do what is necessary.

Wandeling

En eenmaal in Zuidhorn bleken er juist op deze zomerse oktoberdag geen treinen te rijden. De bus die mij naar Groningen zou brengen was meer dan vol; sommigen zagen af van de rit. Na een benauwd kwartier werden wij sardientjes vrij gelaten.