Schaatsen dus

‘t Was prachtig weer en als door een wonder was zaterdag de grieperigheid verdwenen die mij de voorafgaande week zo dwars zat. Naar het Paterswoldsemeer dus!

Iemand vertelde me dat het ijs daar eigenlijk nooit betrouwbaar wordt door gas dat uit de bodem op zou stijgen. Honderden mensen en een metersbreed parcours dat tot achter ginds eiland voerde namen mijn aarzeling acuut weg, ook al doken er her en der mooi ronde gaten op met een diameter tussen 10 en 60 cm.

Ja, het was eerst wat onwennig; schaatsen zijn geen skates en de eerste kilometers ging het ook nog tegen de wind in.

Remko_half_tegenlicht_3

Bijzonder was het ook te merken wat schaatsen onder deze omstandigheden bij mensen teweeg kan te brengen. Alsof het een soort bevrijding is, adem na een lange periode van benauwdheid, een last van de schouders. Nee, die lading had het voor mij toch niet.

Ook bijzonder, maar op een andere manier, is het gebruik van muziek. Op verschillende plaatsen langs de route werd iets warms (te koop) aangeboden. Koffie door een man met een aantal thermoskannen en een stoel, erwtensoep door bewoners van een huis aan het ijs of glxc3xbchwein door de uitbater van de theekoepel. Je staat even in de rij, ziet een bekende of wisselt een paar woorden met een vreemde. Het bevestigt het gevoel van ongedwongen plezier. Maar bij Kaap Hoorn vinden ze dat het nog leuker wordt als Andre Hazes c.s. er overheen schallen. En dat idee wordt door velen gedeeld. Het praatje moet met stemverheffing en blijft dus maar achterwege. Ik geloof wel dat hier minder schaatsers waren dan mensen die voor de gezelligheid waren gekomen, met schaatsen onder.

Een erg aardige trambestuurder

We verlaten het museum, de avond is juist gevallen. We onderbreken onze overwegingen wat nu te doen als we op de halte de tram zien staan. Het stoplicht verderop stuurt nog een rij auto’s tussen ons en lijn 17 door, toch bereiken we op tijd de achterste deuren. Het is vol hierbinnen, van alle kanten pingen de stripstempelautomaatjes. Oh ja, we hebben onze laatste strippen op de heenreis verbruikt.

We verontschuldigen ons naar voren. Pas als ik de trambestuurder om vervoerbewijzen vraag schiet me te binnen dat onze laatste contanten in het museaal grand cafxc3xa9 zijn achtergebleven (je kunt daar niet pinnen! gelukkig zat in de portemonnee die we in de garderobe achter lieten nog een biljet van xe2x82xac10,-). Shit! Nou dan stappen we maar weer uit, zeg ik.
“Ga maar zitten”, zegt de bestuurder optimistisch (er is geen zitplaats meer te vinden), “‘t is wel goed. Als er controle komt regel ik het wel”.