Ik ben bang

Ik ben bang.

Het leven gaat zijn gewone gangetje. De zomer is voorbij, de vakantie zit erop, het is weer druk op straat en op het werk. Nederland maakte zich deze keer druk over de niqaab, de pensioenen moeten gekort worden, de rente daalt tot onder nul, de werkloosheid is laag, de woningmarkt loopt vast, de koopkracht stijgt (een beetje, voor werkenden) en het Verenigd Koninkrijk verlaat nog steeds de EU. Al is dat laatste niet zeker.

De Koning las de troonrede voor. Defensie krijgt 9 extra F35/JSF straaljagers, de lonen in het onderwijs en de zorg moeten omhoog, het hoogste belastingtarief wordt juist verlaagd, harddrugs moeten feller bestreden worden, personeelstekorten moeten worden aangepakt; en dit zijn nog slechts de duurste plannen.

Bij al dat rumoer geven wij ons leven een 7,8 – en dat doen we al een jaar of tien, meldt het Sociaal Cultureel Planbureau, of de economie nu is crisis verkeert of juist groeit.

Dus waarom dan bang zijn? Een meevaller hier, een tegenvaller daar, maar eigenlijk is alles onder controle. Toch?

Juist dát maakt mij bang, dat alles zo gewoon zijn gang gaat. Want ondertussen verandert het klimaat en doen we alsof dat weliswaar zorgelijk is, maar zich voordoet in een parallelle wereld, ergens waar het ons niet echt kan raken.

Jawel, er is het klimaatakkoord. Maar de regering, net als ik bang, maar dan voor verlies van draagvlak, bezweert ons “we gaan het rustig aan doen”. Dus:

  • Toen Stichting Urgenda in juni 2015 de Staat voor het gerecht daagde omdat zij vindt dat de Staat meer moet doen tegen de uitstoot van broeikasgassen en de rechter besliste in het voordeel van Urgenda, toen ging de Staat tegen deze uitspraak in beroep. En deed niets aan de uitstoot van broeikasgassen.
  • Toen in oktober 2018 het gerechtshof de uitspraak van de rechter bevestigde, ging de Staat tegen deze uitspraak in cassatie(ging weer in beroep) bij de Hoge Raad. En deed weinig aan de uitstoot van Broeikasgassen.
  • En nu dreigt de Hoge Raad de uitspraak van het gerechtshof te gaan bevestigen. En kan de Staat niet meer aan de eis van Urgenda voldoen zonder haar belofte het rustig aan te gaan doen te breken.

Zo ging het ook in het geval van de uitstoot van stikstof. De seinen gingen in 2015 al op oranje, maar we doen net of we kleurenblind zijn en bovendien veel slimmer dan de wet en het klimaat; als het zover is verzinnen we er wel wat op.

Maar het is al zover!

De wereldwijd 4 warmste jaren sinds 1880 zijn de afgelopen 4 jaren. En 2019 is hard op weg zich bij dat kwartet te voegen. En Nederland haalt z’n schouders op, vindt het terugbrengen van de maximale snelheid op snelwegen naar 100 km. per uur een te extreme maatregel. In plaats daarvan adviseert de overheid de spanning van je autobanden geregeld te contoleren, want dat is goed voor het klimaat.

Ik heb lang gedacht dat die klimaatverandering echt merkbaar zou worden voor mijn kleinkinderen, dat mijn kinderen er wel al last van zouden gaan hebben, maar dat ik de dans nog zou ontspringen. Een zorgelijk vooruitzicht natuurlijk en reden mijn gedrag enigszins aan te passen. Inmiddels denk ik dat mijn ouders van de generatie zijn die de dans ontsprongen is. En dat maakt mij toch een beetje bang.

Advertenties

Gedachten bij de vluchtelingen

Plotseling werd er luid en ongeduldig op de poorten van ons vredige Europa gebonsd. “Het is oorlog bij ons! Het leven wordt ons onmogelijk gemaakt! Laat ons binnen!”

Tja. Oorlog. Dat wisten we natuurlijk wel. We zijn hem in 2003 immers zelf begonnen. In Irak. Niet omdat we dat graag wilden, nee we moesten wel. Saddam Hoessein had immers allerlei chemische wapens gemaakt en opgeslagen en die zou hij ook tegen ons kunnen gaan gebruiken.

Nee, die chemische wapens bleken er toch niet te zijn. En een plan hoe het verder moest met Irak nadat de wrede dictator was verjaagd hadden we ook niet. Het bleef nog lang onrustig in dat land. Tot op de dag van vandaag. Duizenden mensen kwamen om door aanslagen, velen vluchtten, bijvoorbeeld naar Syrië.
Van de chaos ter plaatse maakte IS dankbaar gebruik. Een kalifaat moest er komen. Leven naar het letterlijk woord van Allah. Het liefst overal, maar om te beginnen in Irak. Deze vrome wens resulteerde in nog meer vluchtelingen.

Ondertussen heerste in Syrië sedert 2006 een periode van uitzonderlijke droogte. Klimaatverandering in de praktijk. De landbouwgronden verdroogden, mensen trokken naar de steden.
President Assad van Syrië is niet het soort president dat zich aan zijn volk veel gelegen laat liggen. Honger wordt pas een probleem al hij het zelf heeft. En in 2010 barstte de bom. Burgeroorlog. Klimaatoorlog.

Nu is Syrië geen land meer, het is een verzameling invloedsferen waar vroeger Syrië was. Er wordt geschoten, er wordt gebombardeerd en de ellende wordt almaar groter.

syrie.oorlog.

Een paar miljoen Syriërs zochten hun toevlucht in de omringende landen: Turkije, Libanon, Jordanië. “Houwen zo!” roepen onze politici, en wij zeggen het ze graag na. En als de omliggende landen om hulp vragen bij het opvangen van al die mensen, zeggen we “krijgen jullie”. Maar slechts 40% van het toegezegde geld wordt daadwerkelijk gegeven.
Nu is er ook honger waar de vluchtelingen heen vluchtten, en erg weinig toekomst. Dus komen ze naar ons zo vredige Europa, naar ons Nederland.

We hebben net 5 miljard lastenverlichting verdeeld, dus veel geld is er niet meer. En huizen voor die vluchtelingen zijn er ook weinig. Sociale huurwoningen, we hebben het net weggezet als een achterhaald concept. Die lui van de woningcorporaties, dat is toch allemaal schorriemorrie. Daar halen we dus een paar miljard weg. Iedereen een koopwoning, dat is veel beter. Dan wordt het aanbod immers vanzelf afgestemd op de vraag. Laat die vluchtelingen gewoon een huis kopen. Ze hebben toch ook allemaal een iPhone? Dus arm zijn ze echt niet.

En zeg nou zelf: al die ellende, dat is toch niet onze schuld?!

21 september

Dat het klimaat verandert is een feit. Dat dat door menselijk handelen veroorzaakt wordt is voor de meesten van ons inmiddels ook duidelijk.
En wat ons te doen staat ook: de uitstoot van broeikasgassen drastisch verminderen. Maar hoe? 
 
De Verenigde Naties roepen op tot actie. Op 23 september vindt een door de Verenigde Naties georganiseerde klimaattop plaats. Zoals VN secretarisgeneraal Ban Ki Moon zegt: “Time is running out. The more we delay, the more we will pay.” Regeringsleiders en presidenten hebben nogal eens de neiging zo’n bijeenkomst af te sluiten met mooie woorden en weinig daden. Dat mag nu niet gebeuren. Er moeten concrete plannen komen. Om ze daaraan te herinneren komen op zondag 21 september overal ter wereld mensen samen. Ook in Nederland, ook in onze provincies.
 
Kijk hier waar je bij jou in de buurt kunt laten zien dat ook jij vindt dat we werkelijk iets moeten doen.

Een wijde blik verruimt 2012

In 2011 en voorgaande jaren zijn we allemaal doordrongen geraakt van het idee dat we de maker zijn van ons eigen succes. Stilstand is achteruitgang, zonder uitdaging geen leven. Voorwaarts! en niet meer aan denken.

Het begint inmiddels op te vallen dat deze voortvarendheid zich vrijwel beperkt tot de sferen werk en consumptie.
Na een paar jaar in dezelfde baan actief geweest te zijn begint het te knagen. Ik heb het allemaal al een keer gedaan. Is dit mijn droombaan? Ik heb een nieuwe uitdaging nodig!
Je merkt het vooral bij bedrijven die hun geld verdienen met adviseren en dienstverlening. Op een dag krijg je een brief of e-mail waarin iemand zich voorstelt als je nieuwe contactpersoon en zegt zich te verheugen op de samenwerking. En als je die persoon driekwart jaar later nodig hebt blijkt ‘ie net een andere uitdaging gevonden te hebben.
Een Frans automerk begrijpt goed waarom wij kopen. In het reclamefilmpje loopt de man om de auto heen. De verkoper probeert te raden waarom hij hem hebben wil, maar komt er niet uit. Hééft u hem wel nodig? vraagt hij. Nee, zegt de man, maar ik wil hem hebben. Apple begrijpt dat nog beter en is slimmer in marketing.
En we zijn pas echt gelukkig als we hem krijgen voor minder dan je er elders voor betaalt. Want we zijn toch zeker niet gek!?

Laten we onze zelfbewustheid in 2012 breder inzetten! Laten we we niet meer doen alsof we op allerlei terreinen machteloos staan in een boze buitenwereld!
Dus niet meer klagen over die bank en er wel je geld heen brengen (ja maar… overstappen is zo’n gedoe)
Dus niet meer bang zijn voor het klimaat en toch elke dag in de auto stappen (ja maar… die klimaatverandering is nog helemaal niet bewezen)
Dus niet meer iedere dag dat goedkope vlees (ja maar… dat andere vlees kan ik niet betalen)
Dus geen producten meer gemaakt door kinderhanden (ja maar… hoe moet ik dat weten?)
Dus niet meer geloven dat Nederland minderjarige asielzoekers niet op kan nemen (ja maar… dan komen ze allemaal hierheen)

En als we dan begin 2013 om ons heen kijken zien we dat de wereld al veranderd is, zonder dat we op het Beursplein hebben moeten kamperen.