Voor de kritische blik

Zo rond de jaarwisseling las ik een krantenartikel over goede voornemens; over de beste manier om ze niet alleen voor te nemen maar ook vol te houden. Hang ze aan de grote klok, dat wordt algemeen als beste methode gezien. Voor een groot publiek is het minder prettig te ‘falen’ en houd je vol dan kun je rekenen op complimenten. Falen en geprezen worden, twee sterke …

De schrijfster van het stuk, Yaël Vinckx, stelde daartegenover dat het mooier, puurder is een voornemen voor jezelf te houden. Omdat je de jezelf gegeven opdracht dan geheel op eigen kracht volbrengt, wat je onafhankelijker maakt en op lange termijn een sterker effect sorteert dan wanneer je je afhankelijk maakt van de bijval van anderen. 

Daar zit wel wat in. 

Maar ik denk dat de neiging ‘t op deze manier aan te pakken niet zo groot is. We leven immers in het tijdperk van de positiviteit. Complimenteren dreigt onze tweede natuur te worden en complimenten krijgen onze belangrijkste drijfveer. We leven zo steeds meer voor het publiek. En worden steeds beter getraind in het zeggen en doen van die dingen waarvoor we verwachten geprezen te zullen worden. Dat zijn meestal geen afwijkende meningen laat staan revolutionaire daden. De zo goed bedoelde positiviteit als de herdershond die de schaapjes netjes in de kudde houdt. 

Natuurlijk is het fijn een compliment te krijgen en het helpt ook bij het verrichten van iets lastigs. Maar we doen ook dingen minder goed. Of zelfs verkeerd. Als daarvoor geen aandacht kan zijn doordat we druk zijn met complimenteren, dan blijven de zwakke kanten bestaan, zij het buiten beeld. De stemming wordt er beter van, maar worden wíj en wat we doen er ook beter van?

Ondanks al die complimenten zijn we toch tamelijk onzeker. Durven we het wel te zeggen als we denken dat iets niet zo goed is, of als een plan ons minder makkelijk uitvoerbaar lijkt dan het wordt voorgesteld? Is al die positiviteit eigenlijk het in stilte delen van onzekerheid? 

Ik denk dat het tijd is elkaar weer eens een kritische blik te gunnen. Niet om elkaar neer te halen, nee juist om elkaar beter te maken. Van fouten leer je immers. Als ze zichtbaar mogen zijn.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s