Confrontatie van culturen

Zaterdag een week geleden viel ik middenin het door sbs6 uitgezonden programma ‘Belgen in de rimboe‘.
Het programma toont de wederwaardigheden van drie Belgische gezinnen die enkele weken te gast zijn bij evenzovele niet westerse families, families die bovendien nog helemaal niet in contact zijn geweest met ‘de vooruitgang’.

HimbaIk zag een Belgisch meisje dat flink overstuur raakte doordat zij niet alleen met de gastvrouwen, maar ook met hun varkens samen diende te slapen.  Ik zag een moeder met haar dochters die geconfronteerd werd met het gebod dat vrouwen zich nooit wassen. En ik zag dat het de Belgische kok verboden werd voor zijn vrouw te koken, zijn vrouw die het locale eten, voornamelijk pap bereid uit het binnenste van een boom, weigerde te eten. Want als een man het eten kookt, de orde doorbreekt, brengt hij allen in gevaar.

Wat mij het meest opvalt, naast de voorspelbare en hier en daar hilarische schok die het leven zonder het voor ons zo vanzelfsprekende comfort bij de gasten teweegbrengt, is dat de hartelijke, af en toe zelfs lieve gastvrijheid van de ontvangende families zo onverbiddelijk wordt begrensd door dat wat verboden is. Er is voor hen maar xc3xa9xc3xa9n manier waarop het leven geleefd kan worden; dat je wat betreft allerlei praktische zaken ook een andere keuze kunt maken is onbestaanbaar. Het andere is taboe. Dat levert een zeer veilige, maar ook heel starre manier van leven op. En ook de gasten dienen zich naar de taboes te gedragen.

Hier hebben wij in de loop der eeuwen en ten koste van heel wat strijd toch veel gewonnen, dacht ik. Niet in het minst de  mogelijkheid ons enigszins in de ander te verplaatsen en hem de gelegenheid te geven dingen te doen zoals hem dat goed dunkt, ook als dat niet volgens onze gewoontes is.
Maar toen dacht ik ineens aan mevrouw Verdonk die tegenover de imam stond die haar geen hand kon geven en hoe zij misschien wel de mogelijkheid, maar dan toch geenszins de bereidheid had hem in zijn huis zijn manier van doen te gunnen. Wij zijn immers in Nederland en daar moet je het op onze manier doen. Zo niet, dan breng je allen in gevaar. Toen schoten mij nog veel meer gevallen te binnen waarin de bereidheid de ander het zijne te gunnen ontbreekt en kwam het mij voor dat wij toch minder gewonnen hebben dan ik zojuist nog dacht…

5 thoughts on “Confrontatie van culturen

  1. Niks mis met huilen bij een Disneyfilm. Dat heb ik ook wel eens gedaan. In het echt huil ik nooit, maar als een film nou heel zielig wordt…

    Weet je welke film je misschien ook leuk zou vinden? El labyrintho del Fauno. Pans Labyrinth. Hij is geweldig, inclusief fantasiewereld, niets is wat het lijkt, en hij is helemaal in het Spaans. Wij waren onder de indruk.

    Like

  2. @Elise: dat Labyrinth van Pan viel mij ook op tussen het aanbod; ik houd hem in gedachten.
    Over het algemeen vind ik de Disney-formule naar emotie toch wel wat te schematisch, waardoor de beoogde emotie onwaarachtig blijft, voor mij. Deze keer echter werd kennelijk een verborgen snaar geraakt…

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s