De laatste dagen

De laatste dagen

Een blauwe schotel bleef, met enkle vruchten,
vannacht in het prieel op tafel staan,
en daarop schijnt, door winde en wilde wingerd,
een laatste straal van de verdoofde maan.

Geen wind beweegt de donkre notelaren,
rond zonnebloem en volle dahlia
gonst geen insekt: ‘t is de volmaakte vrede
die eeuwig lijkt, als kwam niets daarna.

O laatste, warme dagen van september,
de weemoed van uw licht gloeit ook in mij,
ik laat, als gij, mij met een glimlach glijden
naar dood en vrede, beiden zo nabij.

Jan van Nijlen

7 thoughts on “De laatste dagen

  1. Typisch menselijk: eerst eeuwenlang rondbanjeren en alles verpesten en dan op het laatste moment moord en brand gaan schreeuwen om alles weer ongedaan te maken. Geef het maar op jongens, we’re going down anyway.

    Trouwens, al miljarden jaren worden ijstijden afgewisseld met hittegolven, dus weggevaagd worden we toch wel vroeg of laat.

    Like

  2. Haha klopt. Dat is de voornaamste reden waarom mensen niet moord en brand moeten schreeuwen: we doen uiteindelijk toch niks.😛 Gewoon die hele mensheid van de kaart vagen als je het mij vraagt. Frisse start enzo. Heerlijk lijkt me dat, als aarde zijnde.🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s