Een verhaal van liefde en duisternis

Opa zwierf dan een halfuurtje door Rechov Hachabasjiem – de Ethiopixc3xabrsstraat – zijn hoed op zijn hoofd, luisterde naar de echo van zijn voetstappen en ademde de droge nachtlucht in, verzadigd van pijnbomen en steen.

Na terugkomst ging hij aan zijn bureau zitten, dronk wat, rookte een paar sigaretten, en schreef in eenzaamheid een bezield Russisch gedicht. Sinds zijn beschamende misstap, toen hij verliefd was geworden op een andere vrouw op het dek van het schip naar New York en oma hem met geweld onder de huwelijksbaldakijn had moeten slepen, was het nooit meer bij hem opgekomen te rebelleren: hij stond voor zijn vrouw als een slaaf voor zijn meesteres, en hij diende haar met eindeloos veel nederigheid, bewondering, ontzag, toewijding en geduld.

Zij van haar kant noemde hem Zisja, en op zeldzame momenten van intense tederheid, mededogen en genade noemde ze hem weleens Zisl, en dan lichtte zijn gezicht plotseling op alsof hij de poorten van de zeven hemelen gezien had.

Hij leefde nog twintig jaar nadat oma Sjlomiet gestorven was in haar bad.

(…)

Maar geleidelijk aan, naarmate de tijd verstreek, kleurden opa’s goedlachse wangen roze zoals ze nog nooit geweest waren. Een permanente vrolijkheid daalde op hem neer. Weliswaar bleef hij tot op zijn laatste dag nauw toezien op schoonheid en netheid, hij was van nature een keurig gepolijste man, maar de gewelddadigheid luwde: geen daverende geselingen met mattenkloppers meer, geen woest gespuit met lysol en chloor meer. Een paar maanden na oma’s dood begon opa’s wonderbaarlijke, stormachtige liefdesleven tot bloei te komen. En tegelijkertijd, zo heb ik de indruk, ontdekte mijn zevenenzeventigjarige grootvader het genot van de sex.

Een verhaal van liefde en duisternis

 Amos Oz

4 thoughts on “Een verhaal van liefde en duisternis

  1. Ik ervoer het tweede leven van opa in eerste instantie als een soort verraad. Toch heeft het heeft ook wel iets moois, zijn herrijzenis na zijn levenslange toewijding aan zijn sterkere vrouw.

    Maar je hebt gelijk, het Zisl-fragment is kippevellig mooi…

    Like

  2. Ja precies, bij eerste impuls wil je dat tweede deel verwerpen, maar tegelijkertijd zie je ook wel in dat hij alle recht heeft om alsnog los te breken na zijn toewijding al die jaren. Maar toch lijkt het dan minder waard ofzo… Feit blijft dat het eerste stuk afgrijselijk mooi beschreven is. Daar klampen we ons dan maar aan vast.😉

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s