Zelfonderzoek

Ik zag op televisie een documentaire over hoe Atefah Sahaaleh, 16 jaar, in Iran om het leven werd gebracht. Een schokkend verhaal, zoveel is zeker, en eerlijk gezegd schieten je in zo’n geval allerlei negatieve associaties bij het begrip ‘Islam’ te binnen. Maar ik ben een weldenkend mens, althans zo zie ik mijzelf graag, en ik laat me dan ook niet gemakkelijk de hoek in drijven waar dergelijke vooroordelen gemeengoed zijn. Dat sommigen binnen de lokale clerus uitblinken in hypocrisie en dat het rechtssysteem in Iran kennelijk niet helemaal aansluit bij wat ik de uitdrukking van ‘rechtvaardigheid’ zou noemen, dat wil immers nog niet zeggen dat dat te wijten is aan  de ter plaatse overheersende religie.

Er is een andere eigenschap die ik vrij zeker meen te bezitten, namelijk dat ik een hekel heb aan geweld. Ik houd er bijvoorbeeld niet van naar geweld te kijken. Ook niet naar nagespeeld geweld. Filmregisseurs die beweren dat zij door het expliciet en uitgebreid tonen van geweld de kijker juist willen confronteren, kunnen mij over het algemeen slecht overtuigen. En wanneer je in een bioscoopzaal de reactie op dat getoond geweld voelt, weet je dat de verhoopte confrontatie bij de meeste toeschouwers niet heeft plaatsgevonden.
Het zal duidelijk zijn dat ik nog minder op heb met het uitoefenen van geweld. Ik denk met schaamte terug aan die keer dat ik, nog slechts kort in het bezit van mijn rijbewijs, niet afremde voor het zebrapad, maar in plaats daarvan het oudere echtpaar liet schrikken door eens flink te claxoneren. Ook dat is immers geweld.

Het programma over leven en dood van Atefah Sahaaleh confronteerde mij niet alleen met de slechtheid in de wereld, maar ook met mijn eigen duistere, want gewelddadige inborst. De woede die ik voel over de misdadigheid van a) de mannen die  het kind vermoord hebben, en b) de mannen die die misdaad vervolgens willen verdoezelen, is zo groot, dat ik mijzelf terugvind bij het bedenken van vooral wrede straffen die ik hen het liefst persoonlijk zou willen laten ondergaan.

De vraag waarvoor ik mij uiteindelijk gesteld zie is dan ook: stel dat ik in de positie zou raken daadwerkelijk fysiek geweld te kunnen gebruiken jegens zo iemand, wat zou er dan nog over blijven van mijn geweldloze houding? Of, nog duidelijker: hoe zou ik reageren als een mij dierbaar iemand het slachtoffer wordt van geweld? Zou ik dan niet plotseling voorstander van de doodstraf zijn. Op voorwaarde dat ik hem zelf zou mogen voltrekken?!

5 thoughts on “Zelfonderzoek

  1. Ik heb een jaar geleden ook zo’n soort cursus gehad. Voor veel geld was een bureau ingeschakeld, wat met de RvB bedacht had dat we drie kernwaarden moesten gaan uitstralen. Persoonlijk, Eenvoud en Vertrouwen. Grote vellen papier werden op muren gehangen en toen moesten we die vullen met ideeen over hoe we dat voorelkaar zouden kunnen krijgen. Sindsdien kan zelfs ‘Trosradar’ ons niet meer ontkennen. ‘Eenvoud’, mis ik in jou rijtje. Daar had je mee moeten komenšŸ˜‰

    Like

  2. Het moeilijke hieraan is dat je waarschijnlijk in eerste instantie eigenhandig degene geweld zou willen aandoen, maar nadat de woede gezakt is en het verstand weer overheerst kom je waarschijnlijk tot de conclusie dat geweld bestrijden met geweld zinloos lijkt. En dan zit je pas echt in de troubles, want hoe haal je dan je gram na aangedaan leed?

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s