Amsterdam – Ian McEwan

Twee ex-geliefden van Molly Lane stonden met hun rug naar de februarikou te wachten voor de kapel van het crematorium. Het was allemaal al eens gezegd, maar zij zeiden het opnieuw.
‘Ze had geen benul wat haar overkwam.’
‘Toen ze het door had was het te laat.’
‘Een donderslag.’
‘Arme Molly.’
‘Mmm.’

Clive en Vernon zijn niet alleen ex-geliefden van Molly, zij zijn ook al jaren heel goed bevriend met elkaar. De dood van Molly, die zich onopgemerkt aankondigde met een tinteling in haar arm, zal die vriendschap radicaal bexc3xafnvloeden.

Clive is een gevierd componist, ook doordat zijn werk hoorbaar aansluit bij het werk van de componisten uit de vroege eerste helft van de vorige eeuw en daardoor voor een breed publiek is aan te horen. Hij heeft opdracht gekregen een muziekstuk te schrijven bij de milenniumwisseling. Hij heeft het grootste deel van deze milenniumsymfonie op papier staan, maar is nog op zoek naar het motief dat het slotdeel een geniale wending zal geven.

Vernon is hoofdredacteur van een groot landelijk dagblad, The Judge, en verwikkeld in een strijd tegen de dalende oplagecijfers van die krant. Hij heeft daarbij te maken met redactieleden die in zijn ogen te veel hechten aan het soort degelijke journalistiek dat zijn waarde in het verleden weliswaar bewezen heeft, maar waarop nu niemand meer zit te wachten. Wie wil overleven, moet vuile handen durven maken.

McEwan laat zien hoe beide mannen opgaan in wat zij ervaren als een opdracht waarmee zij ‘de wereld’ beslissend zullen bexc3xafnvloeden. En hoe deze opdracht hen zodanig in zijn greep krijgt, dat zij waarden die ze normaal gesproken zeker zouden onderschrijven, in hun haast obsessieve toestand terzijde schuiven. Zij zouden elkaars morele waakhond kunnen zijn, maar het tegendeel gebeurt. De wederzijds uitgesproken waarschuwing wordt ervaren als een miskenning van het belang van het werk waartoe zij geroepen zijn.

Het is jammer dat McEwan aan het zorgvuldig geschreven en goed leesbare verhaal een onwaarschijnlijk en al te snel einde breit (waarbij hij gebruik maakt van een nogal karikaturaal beeld van de Nederlandse euthanasiewetgeving). Dat is des te meer spijtig, aangezien het thema dat hij behandelt eigenlijk altijd, en dus ook nu, actueel is: hoe verhoudt het doel zich tot de middelen die we nodig denken te hebben om het te verwezenlijken. Wie de laatste 15 bladzijden laat voor wat ze zijn, of leest als afschrikwekkend voorbeeld van hoe een goed boek om zeep geholpen kan worden, zal veel plezier beleven aan
Amsterdam vanIan McEwan.

4 thoughts on “Amsterdam – Ian McEwan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s