De bezorger wenst u…

Sedert een of andere onverlaat de sticker op mijn brievenbus maltraiteerde waardoor alleen het ‘Nee, geen ongeadresseerd reclamedrukwerk’ overbleef, ontvang ik wekelijks een in plastic verpakt pakket reclamedrukwerk. Ja, dat klinkt onlogisch. Maar de bezorger, een opgeschoten jongen van een jaar of 15, legde mij uit dat een halve sticker niet telt. Hij deed dat toen hij mij een fijne jaarwisseling kwam wensen en ik hem na ‘insgelijks’ (of woorden van gelijke strekking) vertelde dat ik dat drukwerk van hem helemaal niet hebben wil. Hij kreeg natuurlijk geen fooi.

De bezorger van het huis aan huis-blad, dat sedert twee weken weer iedere woensdag in mijn brievenbus ligt (toeval?), heeft zich nog niet gemeld. Ook hij of zij krijgt niks; ik heb De Gezinsbode immers maanden moeten ontberen.

Vanavond meldde zich de bezorger van de krant waarop ik geabonneerd ben. Een man van een jaar of veertig met een wollen muts boven een plooirijk, vriendelijk gezicht, zwarte, dito handschoenen aan en een nog lang niet helemaal ingeburgerde tongval. Ik wenste hem een goed nieuwjaar (hij vergat hierbij de handschoen van zijn rechterhand uit te doen, of misschien weet hij nog niet dat dat hoort, bij ons), bedankte hem voor het feilloos bezorgen van mijn krant en gaf hem al het kleingeld dat in mijn portemonnaie zat. Niet dat dat nou zo ontzettend veel was, maar voor deze gelegenheid was het precies goed. Dacht ik.

Advertenties

7 gedachten over “De bezorger wenst u…

  1. Ik weet nooit goed wat je dan moet geven… Ik heb het bedrag maar vastgesteld op 2 euro.. Eigenlijk vind ik het teveel aangezien ze toch betaald krijgen voor hun werk maar anderzijds lijkt het me een gebaar voor hun goede bezorgen en dat doen ze altijd netjes dus…

    Like

  2. Toevallig heb ik al een week een logje hierover in mijn hoofd zitten… Heb twee van die gasten aan mijn deur gehad, de eerste gaf de huis-aan-huiskrant die ik verdwaasd (want net onder de douche vandaan en me gehaast om op tijd bij de deur te komen) aanpakte. “Alstublieft, uw huis-aan-huiskrant” zei de jongen. Ik dacht, nou, die had ook wel door de bus gekund, zei bedankt en deed de deur dicht. Toen pas merkte ik het kaartje met “fijne feestdagen” op.

    De tweede was de bezorger van de Weekendkrant. En dat ding hoef ik dus echt niet te hebben, ik heb er nooit om gevraagd, dus spijtig voor het jochie, maar hij kreeg ook niks. Misschien ooit, als ik zelf beter verdien dan de gemiddelde krantenjongen 🙂

    Like

  3. Ik heb een hekel aan die blaadjes en ook aan die ventjes die het door m’n bus schuiven. Maar ik krijg het niet over m’n hart om ze niks te geven… ik vind ze altijd zielig en heb last van het luciferhoutjesmeisjesyndroom, dus krijgen ze bij mij altijd ’n ‘vette’ fooi.

    Like

  4. Mijn buurmeisje, en tevens dochter van mijn vriendin, kreeg natuurlijk wel wat van ons…verder geen bezorgers gezien in tegenstelling tot vorig jaar. Toen kwamen man (alcoholist) en zoon (verminkt geboren met slechts een oog). De kranten legden zij altijd op het zelfde karretje, een oud kinderwagenonderstel, als waar ze bierkratten op vervoerde.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s