13 oktober 1990

Vergeefse optocht

De paden naar het herfstbos staan te dampen.
De lucht is leeg van vlinders en straaljagers.
Een tak laat druppels in de stilte vallen
Op dorrend blad en ‘k hoor de houtduif klagen.

En achter mij, onhoorbaar bijna, hoor ik
De lange rij van mijn verwanten stromplen,
Vaadren en voorvaadren, zij volgen stoorloos:
Gestorvenen, zijn ze eerst voorgoed gestorven

Wanneer ook ik, als laatste, zal verdwijnen
In dit vaalklamme najaar, in de mistige
Kimmen, en ze zijn angstig; mij bereiken
Kunnen ze niet, deze reeds uitgewisten.

Victor E. van Vriesland

One thought on “13 oktober 1990

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s