Daedalus als Iejoor

“Zeg wat scheelt er toch aan?”
“Scheelt mij dan iets?”
“Ja, je lijkt zo treurig.”
“Treurig? Waarom zou ik treurig zijn? ‘t Is vandaag nog wel mijn verjaardag – de gelukkigste dag van ‘t hele jaar.”
“Je verjaardag?” vroeg Poeh.
“Ja, natuurlijk. Zie je dat dan niet? Kijk maar eens naar al die presentjes, die ik gekregen heb,” en hij wuifde met zijn poot naar links en naar rechts. “Kijk maar eens naar die lekkere verjaardagstaart met kaarsjes en roze suiker.”
Poeh keek – eerst naar links en toen naar rechts.
“Presentjes?” vroeg Poeh – “Verjaardagstaart?” vroeg Poeh. “Waar?”
“Zie je ze niet?”
“Nee,” zei Poeh.
“En ik ook niet,” zei Iejoor. “Een grapje,” legde hij uit. – “Ha ha!”

Vorig jaar behaalde ik een diploma, na drie jaar studeren naast mijn nieuw verworven baan. Ik was blij dat de avonden en weekeinden weer vrij waren. Op de zaak, toch de grootste sponsor van mijn studie, werden er niet veel woorden aan vuil gemaakt. Een paar felicitaties, een hand her en der. Ik maakte mij daar niet druk om, dacht dat het zo hoorde en vond het ook nog wel prettig dat niemand het nodig vond de diploma-uitreiking bij te komen wonen. Ik kan me bij dergelijke aanwezigheden snel wat ongemakkelijk gaan voelen.

Nu was het de beurt aan een collega om een studie af te ronden met een diploma-uitreiking. Er werd geronseld voor een afvaardiging; wie ging de bloemen kopen, wat wordt het cadeau? Tenslotte reisden drie mensen af; het was stil op de afdeling.
En in mij kreeg de vorige diploma-uitreiking een heel ander aanzien. Bloemen, een cadeau? Ik kan mij er niets van herinneren. Ik wil er iets over zeggen, maar ik vind het moment niet noch de woorden. En wat zou het ook nog helpen? Ik wil dat iemand anders bedenkt dat het contrast zo groot is. Ik wil mijzelf niet op hoeven dringen, het moet vanzelf zijn.
Maar het is niet, en dat laat mij niet onberoerd…

4 thoughts on “Daedalus als Iejoor

  1. Goed zeg! Ik ben en blijf bang voor de tandarts. Ik ben van het type dat al een jaar lang ‘vergeet’ een nieuwe afspraak te maken. Maar inderdaad, die verdovingsspuit is helemaal niks. Bovendien vind ik het gevoel (of ongevoel?) met zo’n half verdoofd gezicht rond te lopen ook niks…

    Like

  2. Ik ben ook altijd erg bang geweest. Ik durfte ook niet alleen te gaan de sporadische keren dat ik terug moest komen voor een vulling. maar het is minder geworden, de angst. Het lukt me heel goed om de gedachte aan het bezoek uit mijn gedachten te bannen tot het moment dat ik er daadwerkelijk ben. De laatste keer ben ik zelfs alleen naar een afspraak gegaan.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s