18 april 1990

Die ochtend in april
waarop mijn vader doodging,
enige tijd nadat het eerste licht gekropen kwam
onder het ongestreken en te kort gordijn
van de speciale kamer voor de stervenden,
die ochtend heb ik voor het eerst
de dood van heel dichtbij gezien.
Hij was niet speciaal gruwelijk,
ook niet een zorgzame verlosser
maar traag en efficixc3xabnt.
Hij zat verborgen in de gummi slang
waarmee het doodsgereutel pijnlijk
werd verminderd
en in de zakdoek die niet hielp
tegen het koude zweet
en in de blauwe glans die plotseling
op het gelaat lag,
in de adem die de kamer vulde, waar
geen reukwater meer hielp.
Hij gaf mijn vaders hand de kracht
nog voor een laatste groet
en deed een beetje ouderwets aan
in de plechtige gedaante van een non
die het laken hoger trok
en het dode gezicht nog doder maakte.

Patricia Lasoen

7 thoughts on “18 april 1990

  1. Mwah… ik durf het bijna niet te zeggen.. maar hoe groot is de kans dat het nu weer gebeurt? Ik zou de trein nemen!

    Zie je? Aan ons heb je ook helemaal niets!😀

    Like

  2. 20 minuten is wel erg weinig… Als ik jou was zou ik heel vroeg wegrijden met de auto, die halverwege op het station zetten en verder treinen (en lezen), zodat je toch een uur van te voren aanwezig kunt zijn (en dus een uur vertraging kunt hebben, maar toch nog wat kunt lezen of leren). Of gewoon helemaal met de auto natuurlijk. Maar 20 minuten is kort!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s