Mensen en computers

Afgelopen maandag, ik was die dag vrij, raakten de elektronische personeelsdossiers zoek. Zo was ‘ie re nog, de map ‘Dossiers medewerkers in dienst’, en zo was ‘ie verdwenen. Consternatie alom natuurlijk, de spoorloze verdwijning ervan zou nogal een slag zijn. De afdeling ict werd verwittigd, een speurtocht op touw gezet.

Zo werd mij gisteren verteld.

Ook vandaag werd weer gemopperd; hoe vreselijk onhandig dat die dossiers niet beschikbaar zijn! En wat doet ict er nu eigenlijk aan?!
Ik hoorde het wederom aan en dacht: waarom Windows zelf niet eens laten zoeken? Te simpel voor woorden natuurlijk, maar soms helpt eenvoud.
Ik opende de zoekfunctie, typte mijn naam in als zijnde onderdeel uitmakend van de te zoeken bestandsnaam (mijn dossier in de map ‘Dossiers medewerkers in dienst’ draagt immers mijn naam) en tot mijn niet geringe verbazing was het mysterie van de verdwenen dossiers zeventien seconden later opgelost.

Wat maakt dit voorval nu zo interessant?

Een aantal mensen, niet meer of minder intelligent dan de gemiddelde groep P&O-ers, werkt al jaren met computers. Dat gaat over het algemeen prima en je zou daardoor de indruk kunnen krijgen dat deze gebruikers enig inzicht hebben ontwikkeld in het gereedschap waarmee zij dagelijks werken. Niets blijkt minder waar. Op het moment dat er iets gebeurt dat buiten de routine valt, gaapt er meteen een kloof tussen gebruiker en gereedschap. Er ontstaat direct een gevoel van frustratie ten opzichte van ‘die machine’, dat er voor zorgt dat het bedenken van een oplossing, die in dit geval toch wel erg simpel was, niet meer mogelijk is. Men lijkt door een verlammende machteloosheid bevangen.
Dit is een gegeven dat bij de introductie van ict-achtige middelen, altijd door mensen die gevoel hebben voor die wereld van techniek, nogal eens over het hoofd wordt gezien. En dan krijg je dit:

10 thoughts on “Mensen en computers

  1. Precies! Erg goed verwoord. Zo’n goedkope manier eigenlijk om zo in te spelen op angstgevoelens van mensen die het allemaal niet zo goed snappen (waar ze niks aan kunnen doen). Ik heb wel eens bewoners op mijn werk die moedeloos lijken te worden van alle aanslagen, terrorismegezeur, economische recessie etc. want dat is alles wat ze in de krant lezen. Zelf staan ze niet meer midden in de samenleving dus ze maken alleen de mindere kanten mee. En als er dan ook nog zulke malloten dingen gaan roepen over onveiligheid en van alles… worden ze bang van. Ik probeer dan maar leuke dingen te vertellen, anekdotes over moslims die wél aardig en lief zijn bijvoorbeeld…

    Like

  2. Ja, we hebben nog wel redelijk veel vrijheid in Nederland. Ik vrees dat er door de invloed van de VS steeds meer beperkingen zullen komen op de vrijheid.
    Ik geloof niet in die dingen die Wilders zegt. Maar echte vrijheid komt toch van binnenuit, kijk maar eens naar de Tibetanen.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s