De stilte van de stad

Huiswaarts fietsend vanuit het zwembad, M. achterop, geniet ik van de stilte van de stad, die des te dieper is na het schreeuwen van de jongens in de kleedhokjes.
Wind mee.
We rijden langs de oude begraafplaats, het vervallen huisje bij de ingang, en het is stil. Onder het spoor door, waar een meisje, diep weggedoken in haar sjaal ons tegemoet loopt met stille schoen. Rechtsaf het plantsoen in. Flarden. Deze? wijst een man omhoog, ja zegt de vrouw, en we zijn voorbij. Een meisje van een jaar of vijf op skates, haar moeder op de fiets houdt haar hand vast. Een kinderstem uit de verte heeft alle ruimte om het horend oor te bereiken. Zonder geluid eten een jongen en een meisje op een bankje bij de ovalen vijver. Een auto vult kortstondig de stilte, een verre politiesirene snelt voorbij. Nieuwe kinderkopjes langs de haven doen mijn bel zachtjes tinkelen, de oude schepen stil.
Zo kun je het goed zien, hxc3xa8? zegt de man die achter ons fietst; M. antwoordt niet. De wind ruist wanneer wij de brug afdalen. Nu zijn we bijna thuis.
Zoveel mensen in deze stad, en toch ook zoveel stilte, voor wie het horen wil, in Groningen.

5 thoughts on “De stilte van de stad

  1. Een keer in Groningen geweest, met acht vriendinnen een weekend stappen. Weinig stilte gehoord toen – in een hostel met een snurkende Indonesixc3xabr boven je was ook niet stil. Maar voor mij de ideale mix: de drukte van Utrecht en de stilte van het Twentse platteland. Zou bijna zeggen dat ik geen Groningen meer nodig heb!

    Maar inderdaad, stilte moet je willen horen. En ervan genieten!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s